Wie betaalt het Brusselse vergroeningsdictaat?

Een halvering van het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen, 20 procent minder kunstmest, 50 procent minder antibiotica en een verdriedubbeling van het biologische landbouwareaal zijn de voornaamste doelen. De Europese consument moet bovenal anders gaan eten, vooral plantaardig.

De Brusselse landbouwplannen zijn ingrijpender dan ooit. Afgerekend wordt met het bestaande, naoorlogse beleid met als uitgangspunt 'nooit meer honger'. Te meer omdat – als het aan Timmermans ligt – de nieuwe regels als een dictaat worden opgelegd aan alle lidstaten, zonder de mogelijkheid te geven voor een eigen 'draai'.

Een dictaat voelt nooit goed, natuurlijk. Vooral ook omdat de Nederlandse land- en tuinbouw al op veel terreinen een stuk duurzamer is dan in menig andere Europese lidstaat.

Hoe paradoxaal het wellicht ook klinkt, het biedt ook kansen. Een gelijk speelveld in Europa wordt reëel, net als een verbeterd verdienmodel. Mits de consument of overheid bereid is om meer te betalen voor het voedsel dat is geproduceerd op duurzamere wijze en de Europese markt meer beschermd wordt. Ook zullen de marges in de keten eindelijk eerlijker verdeeld moeten worden.

Timmermans heeft toegezegd de boeren te willen helpen in het kunnen maken van de verduurzamingsslag en dat de verbetering van het verdienmodel een speerpunt is. Toch blijft de vraag of er snel genoeg markt is voor zoveel biologisch en duurzamer voedsel. Want alleen als de consument en de retail de meerprijs betalen, kan het.