‘Welke land- en tuinbouw willen we eigenlijk?’

De minister stuurt niet alleen op emissies, maar ook op de structuur van de sector. Dat valt af te leiden uit hoe hij inzet op bepaalde normen voor grondgebondenheid, emissies, extensiverings- en omschakelregelingen, en keten- en innovatiebeleid.

We praten in Nederland voortdurend over de land- en tuinbouw. Over stikstof, mest, natuur, klimaat, voedselprijzen, boerenprotesten, Brussel en de toekomst van het platteland. Maar onder al die discussies ligt een veel fundamentelere vraag. Een vraag die we veel te weinig stellen: wat voor land- en tuinbouw willen we eigenlijk?

De boer moet weer aan het stuur komen te zitten. Het is een zin die Van Essen graag gebruikt. En daar is natuurlijk niemand op tegen. Na jaren van middelvoorschriften, een stapeling van regels en onzekerheid is het goed dat agrarisch ondernemers meer ruimte krijgen om zelf te bepalen hoe zij maatschappelijke doelen willen bereiken.

Maar ondanks dat de boer weer aan het roer mag staan, bepaalt de overheid steeds nadrukkelijker de route. Natuurlijk is het logisch dat ze het kader, de doelen en het tijdspad geven. En hoe daarbinnen te navigeren, is aan de boeren en tuinders zelf. Dit is niet per definitie verkeerd. De overheid heeft immers de taak om grenzen te stellen en publieke belangen te bewaken.

Maar landbouwminister Van Essen doet meer dan dat. Belangrijk is dat met de juiste beleidskeuzes de diversiteit in de agrarische sector recht wordt gedaan en dat er niet alleen gestuurd wordt op een bepaald bedrijfstype.