'Dieren kunnen niet kiezen wordt gezegd, planten dan wel?'

De grotere sectoren hebben inmiddels een convenant ondertekend en de zaken zo goed als het kon in (concept)regelgeving verankerd. Nog niet zo lang geleden kwam het ministerie van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur (LVVN) tot de conclusie dat de vleesveehouderijsector toch bij deze regelgeving betrokken had moeten worden. Dit terwijl wij als LTO-vakgroep Vleesveehouderij het al in een eerder stadium hadden aangegeven, maar toen nul op het rekest kregen.

Dieren in de veehouderij moeten hun natuurlijke gedrag kunnen vertonen. Met die insteek wordt er vergaderd met de Dierenbescherming (soms zonder afvaardiging), het ministerie van LVVN en LTO-vakgroep Vleesveehouderij over hoe ook de vleesveehouderij in deze fase nog in de regelgeving kan worden geïntegreerd.

Bij deze vergaderingen zitten ook wetenschappers die soms wel erg veel vanuit het dier meedenken. Terwijl ik naar een betoog over natuurlijk gedrag zonder ingrepen luister, vraag ik mij af of de spreker zijn blindedarm nog zou hebben en of hij wellicht weleens bij de tandarts of kaakchirurg is geweest voor het verwijderen van het een en ander. Mogelijk niet vrijwillig, mocht dit in zijn kindertijd zijn geweest. Ik dacht ook nog aan een besneden jeugdvriend die onder narcose ging voor een beencorrectie omdat hij geen keuze had.

De dieren uit de natuur zijn niet de dieren bij ons op de boerderij. Gedomesticeerde dieren zijn niet hetzelfde als dieren in het wild. De vergelijking met de natuur gaat daarom mank. Natuurlijk moet je goed voor je dieren zorgen, maar de aanpassingen aan de natuurlijke habitat die uit sommige voorstellen vloeit, is een utopie.

Esther Ouwehand heeft als partijleider van de Partij voor de Dieren een wetsvoorstel ingediend waarin ze doorschiet in antropomorfisme. Ze wil geen stallen meer waar dieren hun natuurlijke gedrag niet kunnen vertonen. Ik denk dan maar even aan de mensen die bijvoorbeeld in flatjes wonen – soms niet uit vrije wil – hier in IJmuiden, Haarlem of Amsterdam. Die hebben vaak minder vierkante meters per bewoner dan koeien zouden moeten krijgen.

Ook het comfort van sommige stallen is soms beter dan bij mensen thuis. Een strobed of waterbed ligt vast lekkerder dan een doorgezakte twijfelaar van de kringloopwinkel. Daarnaast liggen koeien graag dicht bij elkaar, ook in de natuur. Het is niet nodig om daar meer ruimte voor te maken dan nu gebruikelijk is in de vleesveehouderij.

Dan de hitte. In Nederland is het in de zomer een keer twee weken wat heter dan normaal. Moet je kijken hoe de mens dan hutjemutje op het strand ligt te bakken. De reddingsbrigade komt echt niet een thermometer in je kont stoppen om te kijken of je hittestress hebt. Of controleren of je wel genoeg gedronken hebt en dat je onder een parasol zou kunnen gaan zitten met je voeten in een emmer met koud water.

Vanaf 2030 moeten alle onnatuurlijke ingrepen bij dieren verboden worden en wat jaren daarna overstappen op dierwaardige stalsystemen. Regelt de Partij voor de Dieren dan ook de benodigde vergunningen – kleinigheid zoals stikstof – en een zak met geld?

Ik vraag me af hoe Ouwehand in de wilde natuur zou overleven. Ik denk dat ze dan in kleine groepjes had rondgetrokken, op jacht naar een stukje vlees en geslapen in een hutje onder een dierenkleed.

Koeien doden meer dan vijf keer zoveel mensen als haaien. Hoorns op koeien zijn voor mens en dier gevaarlijk. Ze beschadigen hun soortgenoten en zorgen daarmee voor onnodig leed. Ook zorgen beschadigingen aan hun eigen hoorns soms voor een dodelijk afloop.

Het door de mens gedomesticeerde dier zal dus beschermd moeten worden door diezelfde mens. Zo zorgen we voor een waardige veehouderij voor dier en mens.