'De boer in de verdachtenbank'

Het artikel zelf, dat overloopt van hysterische superlatieven, wekt de indruk dat fraude meer regel is dan uitzondering. Staatsbosbeheer 'schrok zich te pletter'. De afdronk die na lezing blijft hangen: alweer hebben deze journalisten een nieuwe fraudekwestie ontdekt waaraan de agrarische sector zich stelmatig schuldig maakt.

In het artikel ontbreekt serieuze onderbouwing. Feitelijk heeft de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland in de voorbije tien, vijftien jaar zevenmaal aangifte gedaan van een vermoeden van fraude. Begrijp me niet verkeerd: dat is zeven keer te veel, maar het gaat dus over marginale uitzonderingen. Het aantal villa-in-het-bos-bewoners dat zijn erf heeft uitgebreid met een nieuwe carport of zwembad op aanliggende grond van de bosbeheerder zal ongetwijfeld groter zijn. Maar ook journalistiek oninteressanter.

Op sociale media hebben zich de eerste agrarische advocaten gemeld die toelichten dat ze regelmatig cliënten bijstaan in 'grondfraudekwesties', waarbij het zelden of nooit om daadwerkelijke fraude draait, maar om de vraag of het (mede)grondgebruik voldoende 'autonoom' is om de grond in te mogen tekenen.

Na de zogenaamde kalverfraude en bermfraude zou je verwachten dat er meer terughoudendheid in de media is bij het openbaren van nieuwe vermeende fraudekwesties, helemaal van een medium dat zich voor laat staan op zijn hoogwaardige onderzoekskwaliteit als Follow the Money. Maar de impuls om de boer in de verdachtenbank te zetten blijkt sterker dan de behoefte om uit te zoeken hoe het echt zit. Het voedt het wantrouwen en versterkt onterechte beeldvorming. Serieuze journalistiek onwaardig.