‘Grondgebondenheid is geen politiek steekspel’

Tegelijk schrijven ambtenaren hun eigen versie van de Kamerbrief die op 26 juni verschijnt. Het ministerie koerst op een norm van 2,1 tot 2,6 grootvee-eenheden (GVE) per hectare grasland en rustgewas. Deze norm voor een grondgebonden melkveehouderij is scherper dan in het coalitieakkoord staat.

Ondertussen sleutelt ChristenUnie-Kamerlid Pieter Grinwis aan zijn initiatiefwetsvoorstel. Hij stelt vanaf 2028 een norm voor van 5 GVE per hectare grasland en rustgewas voor boeren die kunnen aantonen dat de grondwaterkwaliteit onder hun bedrijf goed is. Vanaf 2030 wordt dat 4 GVE per hectare.

Hij start met een gunstigere norm vanaf 4 GVE per hectare vanaf 20230.
Dat betekent dat twee Haagse trajecten nu naast elkaar ontstaan. Een initiatiefwet vanuit de Tweede Kamer en een kabinetsvoorstel vanuit het ministerie. Dat betekent opnieuw onzekerheid.

Het zou de politiek sieren als er eerst duidelijkheid komt over wat zij wil bereiken met een grondgebondenheidsmaatregel en dan pas gaat praten over de vorm. Gaat het om minder mest en dus krimp? Betere waterkwaliteit? Behoud van grasland? Meer regionale kringlopen?

Grondgebondenheid is geen einddoel en gaat niet alleen over hoeveel koeien per hectare. Het is een structuurkeuze. Een kader waarbinnen ondernemers kunnen investeren, banken financieren en opvolgers toekomst zien. Juist daarom moet zo'n kader voorspelbaar, uitvoerbaar en juridisch houdbaar zijn. Een politiek steekspel past daar niet bij.