‘T-bone van Angus-rund past bij wensen van Europese consument’

De grondlegger van Karpaten Meat is Samuel Widmer. Ooit werkte hij in Zwitserland als inkoper voor retailer Spar. ‘We kochten onder andere vlees uit Zuid-Amerika en ik dacht: dat moeten we in Europa toch ook zelf kunnen.’

Midden in Transsylvanië, onderdeel van de 1.500 kilometer lange bergketen van de Karpaten, kocht Widmer met hulp van een investeringsmaatschappij een voormalig staatsbedrijf. Het bedrijf ligt op 35 kilometer van de stad Sibiu en destijds is er 100.000 euro voor neergelegd.

Een deel van de gebouwen werd gerenoveerd en bevolkt met 120 Angus-koeien uit Duitsland. Een jaar later, in 2009, kwamen er nog eens 200 dieren bij. Het Angus-ras staat bekend om zijn vermogen extreme temperaturen te verdragen. In Roemenië loopt de temperatuur ’s zomers regelmatig op tot boven de 40 graden Celsius. Ook tijdens langere periodes van droogte en schrale omstandigheden blijven de dieren in goede conditie.

Groot bedrijf

Sinds de start van Karpaten Meat in 2008 groeide de Angus-veestapel uit tot tweeduizend moederdieren en nog eens vijfduizend voor de vleesproductie. Tegelijkertijd breidde het areaal uit naar 5.000 hectare, deels in eigendom en deels gehuurd.

Begin mei is het grootste deel van het afkalfseizoen, dat in maart begint, alweer achter de rug. Op de onverharde weg die tussen de percelen permanent grasland slingert, zet Enikö Buta de auto stil. Zij is al vrijwel vanaf het begin betrokken bij Karpaten Meat. Als procesbegeleider is er geen onderdeel van het bedrijf waarvan zij geen weet heeft.

‘Angus-koeien hebben een prettig karakter. De dieren zijn hoornloos en redden zichzelf tijdens het afkalven’, legt Buta uit, terwijl ze wijst naar een koppel koeien en kalveren. Met hun bijna reeachtige ogen bekijken ze ons nieuwsgierig vanuit de schaduw van enkele bomen.

Met 28 graden is het voor begin mei al uitzonderlijk warm en droog. Ook in Roemenië geldt dat dieren schaduwrijke plekken moeten hebben. ‘Onze ervaring is dat ze liever schaduw zoeken onder bomen en struiken dan bij de overkappingen die we plaatsten.‘

De moederdieren worden gehouden in groepen van 30 tot 150 koeien, afhankelijk van het seizoen en het beschikbare land. Elk stuk is afgerasterd en heeft een eigen waterput, zo ontworpen dat het water in de winter niet bevriest. In juni komt voor twee maanden een stier bij de kudde en tegen de herfst volgt de drachtcontrole.

De koeien blijven jaarrond op hetzelfde perceel. Uitgangspunt is dat iedere koe jaarlijks kalft. In 2025 verloor Karpaten Meat 35 dieren, onder meer door aanvallen van wolven, die worden aangetrokken door de geur van bloed als er wordt gekalfd.

Als onderdeel van de bedrijfsstrategie worden elk jaar 250 vaarskalveren aangehouden om de bestaande veestapel te vervangen. Maar Karpaten Meat kent ook een partnerprogramma. Agrarisch ondernemers die Angus-vee willen houden, kunnen bij Karpaten Meat dieren kopen. En dat is inclusief begeleiding over voeding, huisvesting en gezondheid.

Reputatie hooghouden

Volgens Buta is die begeleiding belangrijk om de goede reputatie van Angus-vlees te waarborgen. De kalveren die worden geboren, kunnen worden teruggeleverd. ‘Maar dat is volledig vrijwillig’, benadrukt ze.

Het fokprogramma is gericht op het continu verbeteren van de vleeskwaliteit en -productie. Uit de eigen aanfok worden jaarlijks honderd stieren geselecteerd. Aankopen van buitenaf zorgen voor de benodigde bloedverversing. ‘Dit is onze laatste aankoop’, zegt Buta trots, terwijl ze wijst naar de imposante Donaumoos-stier uit de stal van de Duitse fokker Bernhard Delle.

Tijdrovend doel

‘Vanaf het begin was het idee om een nationaal netwerk op te bouwen dat alle facetten van de productie omvat: het opbouwen van een veestapel op permanent grasland, het afmesten van dieren, de slacht en vermarkting. Dat kost tijd en we zijn ook nog niet klaar’, vertelt Buta terwijl ze al rijdend alle facetten van het bedrijf laat zien.

‘Zonder de subsidies zijn we niet kostendekkend’, vervolgt de procesbegeleider. De subsidies aanvragen blijkt een tijdrovende klus te zijn. Van de steun die over 2025 is toegekend, is 40 procent verzilverd. ‘Onze overheid geeft aan dat de rest nog wordt uitgekeerd, maar de volgende aanvraagronde is ook alweer open’, klinkt het enigszins twijfelachtig.

Karpaten Meat investeert al sinds de oprichting in het vastleggen van data. Aanvankelijk gebeurde dat met oormerken. Inmiddels vormt identificatie en registratie de basis van het systeem. ‘Van alle dieren kennen we de afstamming, de gezondheidsstatus en het technisch presteren. Volledige transparantie is een belangrijk kenmerk van onze keten’, benadrukt Buta.

Dieren voor de vleesproductie worden maandelijks gewogen. Het streven voor de stieren ligt op 650 kilo levend gewicht. Bij het vrouwelijk vee ligt dat op 550 kilo. Groeicijfers deelt het bedrijf niet. Buta: ‘Voor de verschillende fasen in de mestperiode zijn er per geslacht diverse recepturen voor een optimale kwaliteit. En wanneer een dier rijp is voor de slacht, hangt ook af van de specifieke wensen van de klant.’

Op 30 kilometer afstand in Agnita worden de dieren geslacht en bevindt zich de uitsnijderij. Roemenië exporteert levende dieren naar het Midden-Oosten. Door de productieketen lokaal uit te bouwen, houd je meer toegevoegde waarde in het land zelf, motiveert Karpaten Meat-eigenaar Widmer.

Naam van betekenis

De naam Karpaten Meat is niet willekeurig gekozen. Vooral voor Duitstaligen heeft deze een bijzondere betekenis. De Karpaten staan bekend als het groene hart van Europa. De bergketen roept associaties op met folklore en mystiek. In de twaalfde eeuw vestigden zich op uitnodiging van de Hongaarse koning Duitse kolonisten in Transsylvanië. Zij stichtten zeven ‘Zevenburger Saksische steden’, waaronder Sibiu. Oorspronkelijk heette de stad dan ook Hermannstadt.

Afhankelijk van de vraag slacht Karpaten Meat wekelijks minimaal tweehonderd runderen. Op maandag gaan koeien, stieren of ossen naar de slachterij, op vrijdag worden ze voornamelijk als verse karkassen of delen daarvan geleverd.

70 procent van het vlees wordt geëxporteerd naar onder meer Duitsland, Zwitserland, Bulgarije, Griekenland, Spanje, Italië en Nederland. De resterende 30 procent blijft in Roemenië. ‘Roemenen zijn geen echte rundvleeseters. Traditioneel eten zij kip en varken’, licht Widmer toe.

De consumptie van rundvlees zal stijgen naarmate de welvaart in Roemenië groeit, verwacht Widmer. Tegelijkertijd denkt hij dat Roemenen meer rundvlees gaan eten. Op Europees niveau zal de consumptie van rundvlees dalen, maar daar staat volgens hem tegenover dat het vlees van een luxere kwaliteit zal zijn.

Het belangrijkste streven van Karpaten Meat is het versterken van de keten door wekelijks meer dieren te slachten. Sinds de oorlog in de Oekraïne staan de graanprijzen ook in Roemenië onder druk. Daarom ondersteunt de overheid akkerbouwers die willen starten met een veehouderijtak. Tegelijkertijd wil zij daarmee een impuls geven aan een meer regeneratieve landbouw.

Concrete cijfers noemt Widmer niet, maar hij merkt de toenemende belangstelling aan het aantal akkerbouwers die Karpaten Meat bezoeken. In de eerste maanden van dit jaar werden ook al meer dieren verkocht dan in dezelfde periode vorig jaar, waaronder 250 fokrunderen.

Hoogwaardig alternatief

Het bezoek van collega-fokkers uit heel Europa zorgde in de aanloop naar de Angus-conferentie voor veel extra bedrijvigheid. Widmer hoopt dat het leidt tot nieuwe klanten. Vlees van Angus-runderen prijst hij aan als een hoogwaardig alternatief voor Argentijnse biefstuk. De kenmerkende gemarmerde structuur – intramusculair vet – zorgt voor een volle smaakbeleving.

Met een brede glimlach markeert Widmer met zijn handen de omvang van de T-bone van het Angus-rund. Dankzij de fijnere botstructuur van dit runderras is deze steak volgens hem beter afgestemd op de wensen van de Europese consument.

Bedrijfsgegevens Samuel Widmer en Enikö Buta zijn vleesveehouders in het Roemeense Marpod. Hun bedrijf Karpaten Meat telt vijf locaties: één fokbedrijf, twee mestbedrijven en twee quarantainestallen voor import en export. Zo’n 1.000 hectare is in gebruik voor de teelt van luzerne, grasklaver en maissilage. Al het ruwvoer komt van eigen land. Stro wordt aangekocht. Karpaten Meat Group volgt de Europese regels voor biologische landbouw. Het bedrijf telt ongeveer honderd medewerkers.