'Een beleid zonder argumenten'

De door ons gekozen volgorde is: eerst het wettelijk kader op orde, daarna de uitstoot terugdringen. Uit voorspelbare hoek kwam kritiek op het plan. Om geloofwaardig te zijn, zo riep die hoek, zouden we eerst de stikstofuitstoot terug moeten dringen. Pas daarna zou over aanpassing van het beleid mogen worden nagedacht. Laten we die gedachtegang eens nader verkennen.

Wetenschappelijk is er geen twijfel over: met technische innovaties kan de stikstofuitstoot fors worden beperkt. Maar in de huidige situatie worden daar geen vergunningen voor afgegeven. Agrariërs die willen investeren in een emissie-armere stal hebben pech: geen enkele provincie geeft er een vergunning voor.

Er zijn situaties waarin boeren zelfs geen vergunning krijgen om stallen af te breken. Intekenaars van de stoppersregelingen Lbv en Lbv-plus leven in onzekerheid of ze na uitkoop nog 15 procent restemissie mogen uitstoten op hun nieuwe bedrijf.

Binnen het huidige wettelijk kader is maar één optie voor significante emissiereductie: een koude en vaak verplichte sanering. Overigens vergeten voorstanders daarvan vaak dat het vijf tot tien jaar duurt als bedrijven zich daartegen verzetten. Wie zegt dat we het huidige perspectiefloze juridisch kader niet ter discussie mogen stellen, die is – vergeef me de scherpte – er niet op gericht om uit de stikstofcrisis te komen.

Om effectief uit die crisis te komen, moeten aanpassing van het juridisch kader en geborgde emissiereductie namelijk hand in hand gaan. Wie daar anders over denkt, zit in een blinde hoek.