Poepmodderstroom

We hadden ook voor een robot kunnen kiezen, maar omdat we twee keer per week kaas maken en de rauwe, lauwe melk direct vanuit de uier in een tobbe moeten laten stromen, is een melkput handiger.

Aangezien de koeien tijdens de verbouwing wel gewoon gemolken moeten worden, huren we tijdelijk een mobiele melkkar. Deze staat precies tussen de stal en onze wooncontainer, op 3 meter van de voordeur. Dat is knus: vanachter het keukenraam kan ik mijn man zien melken en af en toe een kopje koffie brengen. Of een croissantje.

Ook onze dreumesdochter staat twee keer per dag achter het glas te zwaaien en mee te loeien.

Dan de nadelen: om in de melkkar te komen, moeten de koeien een trappetje op. De eerste week durfden ze dat natuurlijk niet en waren twee man sterk nodig om ze naar boven te drijven. Nu gaat het beter, maar het luide bonken op de trap – op 4 meter van mijn bed – is zacht gezegd verschrikkelijk irritant.

Bovendien weet u vast wel dat veel koeien tijdens het melken poepen en plassen. Dit valt allemaal op het stoepje voor mijn voordeur en dankzij de vele regen van afgelopen tijd is er een soort poepmodderstroom ontstaan.

Ik zeg hond, ik zeg kind en dan weet u ongeveer wel hoe onze vloer in de woonkamer eruitziet. Zéker nadat zoon Joris (4) met zijn fiets slipte, in de bagger viel en druipend naar binnen kwam. De poep zat zelfs in zijn mond. Een kikkersnoepje moest de vieze smaak wegspoelen, de douche deed de rest.

Met een stapeltje poepkleren spoedde ik me vervolgens naar onze wasmachine. Deze staat in het halletje vóór de stal, omdat we er in onze eigen wooncontainer geen plek voor hebben. Op mijn nieuwe hakjes – mijn regenlaarzen had ik door de regen laten vollopen, stom – liep ik door de poepmodderstroom om de wasmachine te bereiken. Ziet u me gaan?

Ellende.

Enfin, als u dit leest duurt de verbouwing nog maar drie weken. Of vier. En dan hebben we wel iets moois.