De smaakvolle strijd om de Argentijnse steak

Vorige week sprak ik een topman van Marfrig Global Foods, een van 's werelds grootste vleesverwerkers met afzet in honderd landen. Het biedt een interessant inkijkje in de wereldwijde vleesmarkt, met grote verschillen in smaakvoorkeur en marktbescherming.

De vleesrunderen worden veelal extensief gehouden. Op de pampa's, eindeloze vruchtbare vlakten met subtropisch natuurlijk grasland, groeien de Angussen, Zebu's en Herefords uit tot zo'n 450 kilo. Ras, ruimte en voer leiden tot spiermassa, marmering, doorbloeding en intramusculair vet, wat resulteert in smaakvol en mals vlees. Na 20 tot 24 maanden worden de runderen geslacht, gerijpt en geëxporteerd door wereldwijd opererende vleesconcerns als JBS, Marfrig en Minerva.

De vraag is groot, tot grote trots van de Zuid-Amerikanen. In Europa is de invoer beperkt tot 70.000 ton rundvlees. Er wordt al twintig jaar gesoebat over een handelsakkoord tussen de Europese Unie en Mercosur. Europese auto's in ruil voor Zuid-Amerikaans vlees.

Europese boerenorganisaties als Copa-Cogeca knokken op voorspraak van Ierland, Schotland en Frankrijk om verruiming tegen te houden. Ondertussen richt de Zuid-Amerikaanse veeteelt zich op Azië – vooral China – waar het groeiperspectief groot is.

Minstens zo interessant is de variatie in smaakvoorkeur. Dat leidt tot sterk uiteenlopende eisen van retailers en restaurants. Zo houdt de Nederlander van mager en mals vlees, maar mag het van de Amerikanen en Chinezen gerust wat vetter zijn.

De gaucho – de veehouder op de pampa's en de Latijns-Amerikaanse variant van de cowboy – die levert wel. In sterk geregisseerde ketens overigens, zodat het vlees qua smaak en structuur is afgestemd op de eisen op de exportmarkt.