El Niño en La Niña zorgen voor ander weerpatroon

El Niño kreeg zijn naam van de lokale vissers die voor de westkust van Zuid-Amerika werkzaam waren. Zij refereerden daarmee aan een stroom van warm water dat rond de kerst hun kustwater bereikte. El Niño verstoort de visvangst en brengt stevige weersveranderingen wereldwijd.
In een normaal, niet-El Niño-jaar stuwt de passaatwind warm oppervlaktewater naar het westen, naar de wateren rondom Australië, Indonesië en Nieuw-Guinea. In het oosten, voor de kust van Latijns-Amerika, kan daardoor kouder, voedselrijk water naar boven komen. De vispopulatie gedijt hierdoor goed.
In een El Niño-jaar neemt de passaatwind af en warm, voedselarm water blijft de wateren van de Grote Oceaan domineren. Regens die samenhangen met opstijgende lucht uit het warme water blijven boven het zeewater. Dat veroorzaakt droogte in Indonesië en Australië.
Tegelijkertijd kan het warmere water voor de kust van Latijns-Amerika ongebruikelijke regenval veroorzaken, soms met overstromingen en regenval in de woestijn tot gevolg.
El Niño doet zich onregelmatig, maar gemiddeld om de drie tot zeven jaar voor.
La Niña is het koelere zusje van El Niño. Het effect van La Niña is vaak het tegenovergestelde van El Niño. Het veroorzaakt lagere zeetemperaturen voor de kust van Latijns-Amerika en juist hogere zeetemperaturen in wateren rondom Indonesië. Hierdoor zijn de regens in het West-Pacifische gebied heviger en valt er juist minder regen in landen voor de oostkust van Zuid-Amerika.
El Niño en La Niña kunnen de landbouw negatief en positief beïnvloeden. Droogte leidt tot mislukte oogsten, maar in sommige jaren kan intense regenval leiden tot een betere beschikbaarheid van water voor agrarische productie.