'Tijd voor vrijwillige opkoop van huisdieren'

De realiteit is soms vreemder dan fictie. Je kunt erom lachen, maar ze schuren ook: de gevolgen van de keuzes die we maken.

Het zette mij aan het denken. Moeten we hondenbezitters in de buurt van natuurgebieden een opkoopregeling bieden voor hun viervoeters? Te beginnen met huishoudens met meer dan één hond? En geldt voor katten als verstorende factor voor biodiversiteit niet hetzelfde? Het klinkt absurd, maar dat is beleid soms ook.

Bovendien wringt er iets fundamenteels. Enerzijds grijpen we stevig in om de natuur te beschermen. We weren honden, kopen bedrijven op en beperken boeren en tuinders. Anderzijds laten we de natuur haar gang gaan, ook als meer wild leidt tot overlast of druk op een natuurgebied.

Dan is het beheer van wolven, ganzen en zwijnen een issue. Ingrijpen mag als het om menselijk handelen gaat, maar niet als de natuur zelf problemen veroorzaakt. Die balans voelt zoek. Of misschien beter gezegd: de dubbele moraal begint steeds zichtbaarder te worden.

Zeker nu die natuur ineens wel heel dichtbij komt. Ik wil niet zeggen dat gedeelde smart halve smart is, maar wellicht schudt dit mensen wakker. Misschien is het nieuwe 'woke' dat we de ogen niet meer sluiten voor de gevolgen van doorslaand beleid.

Begrijp me goed, natuur beschermen en veiligheid serieus nemen is belangrijk. Daar is niemand tegen. Maar beleid moet wel proportioneel blijven. Als elke mogelijke risico-inschatting automatisch leidt tot een verbod, afsluiting, opkoopregeling of toepassing van het voorzorgsbeginsel, dan slaan we door. Dan verliest beleid draagvlak en doen we dit land meer kwaad dan goed.