'Vangnet bij start geen veilig gevoel'

Compensatie is goed. En toch geeft het een dubbel gevoel. Als je al bij de start een vangnet moet klaarzetten, dan weet je dat je iets potentieel gevaarlijks gaat doen. Het is als een valhelm uitgereikt krijgen voordat je de trein instapt. Of een zwemvest bij het veer. Je kunt natuurlijk denken: beter méé verlegen dan óm verlegen, maar in feite zou het niet nodig moeten zijn.

Handelsovereenkomsten zijn in principe noodzakelijk. We kunnen ons niet afsluiten van de wereld; Europa heeft partners nodig. Juist in een tijd van geopolitieke onzekerheid moeten we verbinden en samenwerken. Maar bij Mercosur is de vraag: tegen welke voorwaarden?

Dit akkoord raakt de ene sector anders dan de andere. Voor de zuivel biedt het kansen in de afzet, voor de vlees- en suikerproducenten betekent het oneerlijke concurrentie. Zij moeten in Nederland voldoen aan strenge milieu- en dierenwelzijnsregels, terwijl producten uit Zuid-Amerika onder minder strikte omstandigheden op onze markt komen. Dat wringt.

Soms voelt het alsof de landbouw wordt opgeofferd voor de belangen van de auto-industrie. En dan hebben we het volste recht om voor onze belangen op te komen. Het kan en mag niet zo zijn dat we onze boeren opzadelen met de nadelen. Je kunt geen Europese strategie bouwen op dubbele standaarden: thuis streng, in het buitenland soepel. Dat tast de geloofwaardigheid aan.

Ik ben niet tegen handelsakkoorden, mits Europa kiest voor eerlijk spel. Als we waarde hechten aan voedselzekerheid, duurzaamheid en een fatsoenlijk inkomen voor onze boeren, dan moeten die uitgangspunten ook in internationale verdragen leidend zijn.