Demonstreren en de lange adem van samen sterk

Nog altijd wordt er door veel boeren en tuinders met genoegen teruggedacht aan beide acties. Het was een verbroederend gebeuren en 'we' stonden op de kaart van politiek en media.

Wie een blik werpt op de geschiedenis weet dat protesten en revoluties aanjagers kunnen zijn van veranderingen. Tegelijkertijd geldt dat veranderingen moeten worden 'vastgelegd', dat binnen een parlementaire democratie als Nederland het uiteindelijk aan overlegtafels moet worden beklonken. De ene organisatie voelt zich meer thuis bij het organiseren van demonstraties, de ander ziet de overlegtafel als voornaamste 'strijdveld'.

De onderlinge waardering voor beide benaderingen is in mijn ogen onvoldoende. Met name vanuit het demonstratiekamp worden onderhandelaars aan overlegtafels nogal eens afgeschilderd als 'meelopers', 'meepraters' en 'slappe hap'.

Een verdeeld huis houdt geen stand. Als land- en tuinbouwsector zijn we versplinterd in inmiddels meer dan twintig verschillende belangenbehartigers. Als grootste vereniging voelt het voor LTO als een bijzondere verantwoordelijkheid om zoveel mogelijk met elkaar op een gezamenlijke lijn te komen. Maar zowel inhoudelijk als qua stijl zijn de verschillen groot.

Het risico is dat we tijd en energie aan elkaar kwijt zijn. Daarmee laten we ons de kaas van het brood eten, want de buitenwereld staat niet stil. Het 'samen sterk zijn' is nodig, ieder met daadkracht vanuit de eigen rol. Laten we nu aan die revolutie werken.