Smikkelkontje

Vertederend, kan ik wel zeggen. Twee maanden na onze verhuizing zijn we allemaal blij om Ernst weer te zien. We hebben hem uitgenodigd om deze week twee dagen op De Groene Griffioen te helpen en hoewel hij zelf liever permanent of in ieder geval wekelijks met de trein vanuit Drenthe hiernaartoe zou willen komen, leek ons dat vanwege het gebrek aan zorgfaciliteiten wat zwaar.

'Wat gaan we doen?'
'Wat gaan we doen?'
'Zeg, weet je al wat we gaan doen?'
'Wat moet ik meenemen? Wat moet ik aan?'

Op de app bleven zijn berichten de afgelopen weken binnenstromen. En als ik ze niet snel beantwoordde vroeg hij het gewoon opnieuw. En nogmaals. Of hij belde. Dagelijks.

Kortom, hij had er zin in. Helemaal toen bleek dat hij mocht helpen balenpersen en stapelen. Nu ik hem zie zitten op de trekker kan ik me nauwelijks voorstellen dat hij sinds ons vertrek van de zorgboerderij zulk moeilijk gedrag vertoonde. Hij oogt vrolijk en ontspannen, doet braaf wat Jurre zegt. 'Maak je wel even een foto van mij op de trekker met balenklem? Kan ik de andere deelnemers lekker jaloers maken.'

's Avonds eten we een bord spaghetti met zijn zessen. De jongens zijn uitgelaten en ook dochter Roos lijkt zich nog prima te herinneren wie Smikkelkontje is – hoe die naam ooit is ontstaan: ik weet het niet. Maar zowel Ernst als de kinderen liggen onder tafel als ze elkaar zo noemen.

'Wat een gaaf bedrijf is dit toch', glimt Ernst nadat hij op de tweede dag de koeien gemolken heeft. 'Zoveel koeien! Die stier! Die New Holland! Als het aan mij lag zou ik het wel weten.' Hoopvol kijkt hij me aan. Ik glimlach, slik en zoek mijn grenzen. 'We houden het bij minivakanties, Ernst. Vijf keer per jaar twee dagen. En dan maken we er een feest van.'

'Mag ik volgende week weer komen?', appt hij me diezelfde avond vanuit de trein.