Zweem van mestgeur

Dus als ik 's avonds mijn dochter naar bed breng en 'Slaap, kindje slaap' voor haar zing, loopt daarbuiten echt een schaap. Fijn, dat dat nu klopt.

Een nadeel van een woonkeet ingeklemd tussen stal en wei is de herrie die altijd doorgaat. Van de massageborstel waar de koeien de hele nacht tegenaan staan te schuren tot de vrachtwagen die de voersilo's komt bijvullen.

Of, als we het toch over die schapen hebben: bijna elke nacht is er wel een lam dat zijn moeder kwijt is en op paniekerige toon de boel bij elkaar mekkert. Zijn moeder antwoordt dan met lage alt: 'Baaaaah.' 'Bèèèh.' 'Baaaaah.'

Het duurt vaak een paar minuten voor ze elkaar hebben gevonden; net lang genoeg om onze drie kinderen wakker te maken – de woonkeet heeft slechts enkelglas. En dunne wandjes. Oei, ik maak me wel zorgen om de winter. En een eventuele hete zomer. Dat kan nog wat worden.

Maar nu genieten we nog van het voorjaar. Van het koolzaad en fluitenkruid rond de keet. De donzige kuikens van de zwaan, was wapperend aan de lijn.

Dat is ook nog zoiets: in de woonkeet bleek geen plek meer voor de wasmachine. Of nou ja: op de enige plek die over was, wilde ook de hond graag slapen. En dus besloten we de wasmachine naast de melkput te gebruiken. Prima. Dat de net gewassen kleding daarbij wel een zweem van mestgeur in de vezels krijgt, neem ik voor lief. Er zijn nu eenmaal ergere dingen.

Zoals ook bleek toen op een ochtend een van de koeien uit de stal wist te ontsnappen en direct naar het gras áchter onze wasmolen rende. Uiteraard hing daar net mijn schone was. Buurman Boy en mijn eigen boer Jurre stonden op van hun ontbijt om het dier weer richting stal te begeleiden, maar konden niet voorkomen dat ze van de zenuwen begon te poepen. Hele. Dunne. Poep.
En u snapt wel, waar die poep op terechtkwam.