De deadline was vaak een verlossing

Nu, dertien jaar later, is het beëindigen van deze 'carrière' ook een gevolg van. In december hebben de leden van Royal FloraHolland voor het eerst in de historie een ledenraad benoemd. Zelf was ik een van benoemden. De volgende stap was het kiezen van een voorzitter voor deze club van 42 mensen en deze eer komt ondergetekende toe.

Dat voelt als een spannende uitdaging, maar betekent ook een andere rol. In mijn ogen dient de rol van de voorzitter bescheiden en deskundig te zijn, zoals de voorzitter van de Tweede Kamer roep ik er voor beeldvorming dan bij. De ledenraad als geheel is de sparringpartner van de leden, directie en raad van commissarissen. Aan mij de taak om daar mede vorm en inhoud aan te geven.

Het sturen van het advies- en besluitvormingsproces is nu leidend, mijn persoonlijke mening niet meer het belangrijkste doel. Daarmee ontstaat voor mij toch een spanningsveld tussen het publiek geven van je mening en mijn nieuwe rol. Vandaar de keuze om als columnist te stoppen. Het was altijd een worsteling om een onderwerp te vinden en daar de goede woorden bij te zoeken. Dagen kon ik er in gedachten mee spelen. De deadline was vaak een verlossing.

Het schrijven van een column dwong mij om na te denken. Soms las ik nog eens een oude terug. Dan was een onderwerp weer terug in de actualiteit en bekeek ik mijn gedachten uit het verleden nog eens. Een enkele maal leidde een column tot de nodige reacties zoals die keer dat ik over de kracht van kleine bedrijven schreef. Er waren collega's die zich gesteund voelden.

Vorig jaar constateerde ik bij toeval dat de column rond de berichtgeving over bijen via Twitter vele malen was verspreid. Maar wat ik er het meest van heb geleerd, is toch wel het besef dat de wereld altijd in verandering is, steeds weer op zoek naar een nieuwe balans. Vroeger dacht ik nog weleens dat als dit of dat is geregeld, het rustiger wordt. Niet dus. Maar zolang we de uitdaging ervan blijven zien, is er nog een toekomst te winnen.