Vergeten

Ik voelde een klein jaloezietje. 6 weken samen met je man en zonder de dagelijkse rompslomp: dat lijkt me wel wat. Ik zou een campertje huren zodat je ook geen gedoe met hotels hebt en dan zou ik heel graag de Grand Canyon willen zien. Ik ken het van reisverhalen en de tv. In mijn verbeelding is het adembenemend mooi, groots en zo puur als de wereld ooit was.

Ik zou met eigen ogen willen controleren of New York echt nooit slaapt en echt zo groot is en op een terrasje in Parijs een croissantje willen eten. En dat dan allemaal 6 weken achter elkaar, niet op een heen-en-weertje. Gert droomt daar ook van, van later. Later, als we met pensioen zijn, willen we zo'n reis maken.

Maar de laatste tijd ben ik in een rare stemming. Het zal de leeftijd zijn. Ik ben me er constant van bewust dat alles zo vergankelijk is. Dat later misschien eerder komt dan je denkt of wilt, of dat later te laat is. Een paar toevallige gebeurtenissen versterkten dat gevoel nog eens.

Hoewel het weer anders doet vermoeden, is het toch echt lente. Ik kreeg volgens bioritme de kriebels en dus moest de zolder boven de garage eraan geloven. Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar bij ons stond de verf van de babykamer er nog. Die babykamer is 25 jaar geleden geschilderd. Mintgroen. De bruine beits van het eerste fietsenhok en nog 50 blikken uitgedroogde verf van alle interieurwisselingen gaan door mijn handen.

Ik vind de oude kunstschaatsen van Gerts zus, het roze driewielertje zonder wiel van de dochters, een kapot en knalgeel koffiezetapparaat en stápels papier. Daartussen de oude schoolagenda's van Gert en mijn eerste stukjes voor Oogst. Getikt op de oude MS-DOS-computer en uitgedraaid op de printer met dat gaatjespapier. Omdat ik het toen nog per fax verstuurde, stonden er ook nog wat instructies bijgeschreven, plus mijn 9-cijferig telefoonnummer.

20 jaar geleden! De agenda's van Gert zijn nog ouder, maar als ik ze hem laat zien, wordt hij weer net zo beroerd als in de tijd dat hij zich met frisse tegenzin door de mavo worstelde.

2 dagen later komt hij met een vreemd gezicht de kamer in. Hij doet een dvd in de speler en zegt: 'Moet je nou eens kijken.' Ik zie onze dochters van toen 5 en 3 jaar bij hun opa en oma spelen. Strikjes in het haar, pantoffeltjes aan. Ik hoor hun stemmetjes 'Opa, kijk!'

Ik heb nooit bewegende beelden uit die tijd gezien! Mijn keel knijpt dicht en ik zie dat Gert ook ontroerd is. Hij zegt: 'Wat waren ze lief en klein en wat had je ze leuk aangekleed. Ik heb het gevoel dat ik het allemaal heb gemist.'

Vroeger ging te snel voorbij, later is nu. Ik wil niets meer vergeten, behalve mijn pincode.

Margriet Paarlberg