‘Voorzitter worden van LTO Paardenhouderij: waar begin je aan’

Natuurlijk snap ik die reactie. Ook in ons gezin stellen we weleens de vraag: heeft praten met de politiek nog wel zin? Ze doen er toch niks mee. Sterker nog, het lijkt soms dat de politiek daardoor nog meer de verkeerde kant op gaat. Zijn wij nog wel gewenst?

Groter kan het contrast niet zijn als je vervolgens met je buren spreekt die juist heel positief zijn over de bijdrage van de landbouw in de samenleving. Na alle goedbedoelde adviezen heb ik samen met mijn steun en toeverlaat Antonet besloten om toch te solliciteren.

De uitkomst is dat ik vanaf 1 oktober de nieuwe voorzitter van de LTO-vakgroep Paardenhouderij mag zijn. Wat mij betreft een mooie uitdaging. Een vakgroep die het afgelopen halfjaar allemaal nieuwe bestuurders kent.

Nu we elkaar een aantal keer gesproken hebben, voelt het goed om samen op weg te gaan en de belangen van onze leden te behartigen. Wij als drie bestuursleden, maar vooral ook samen met onze leden.

En dat zijn, naar ik hoop, actieve leden. Want aan degenen die alleen tegen de buurman klagen, hebben we niets. Wij kunnen ons werk alleen doen als er voeding is van de leden. Aan ons is het dan om te laten zien dat we met die opmerkingen en kritiek iets doen.

Garanties op succes kan ik helaas niet geven, maar aan mijn inzet zal het niet liggen. Dus als je opmerkingen, suggesties of kritiek hebt: door mij te bellen kun je in ieder geval je ei kwijt en dat lucht vaak ook al op.

Tot horens, zou ik zeggen. En ik hoop dat u dan niet denkt: waar ben je aan begonnen.