Beyne gaat voor grote, getrokken veldspuit

Het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen staat al tijden onder druk. En daarmee ook de verkoop van veldspuiten, bleek onlangs weer met het faillissement van de Belgische fabrikant Delvano. Grote bedrijven als Lemken, John Deere en Mazzotti maakten al eerder pas op de plaats. De krimpende markt, snel ontwikkelende technologie rond drift- en middelenreductie, met daarbovenop moordende concurrentie, en een personeelstekort worden als oorzaken genoemd.

Tegelijkertijd zijn er ook grote en kleinere spelers die succesvol blijven in deze industrie. Een van hen is fabrikant Beyne. Sinds 52 jaar bouwt het bedrijf, dat in 2010 door investeerder Joris Ide en de gebroeders Steve en Sven Vierstraete is overgenomen van de nu 91-jarige oprichter Marcel Beyne, voornamelijk getrokken en gedragen veldspuiten.

Met achttien mensen in dienst worden er zo’n tachtig tot honderd machines per jaar gemaakt. En sinds de overname van het failliete Vogel & Noot in 2017 worden er in Oostenrijk door nog eens 35 mensen slijtdelen voor grondbewerkingswerktuigen gemaakt. ‘Mijn broer Sven is altijd in Oostenrijk en ik ben voornamelijk te vinden in onze fabriek in Ichtegem’, vertelt eigenaar Steve Vierstraete.

Eigen koers

Een van de redenen voor de continuïteit van het bedrijf is volgens de huidig eigenaar de koers die oprichter Marcel Beyne koos. ‘De focus ligt op akkerbouwers met gedragen en getrokken spuiten. 50 procent van de machines gaat naar Frankrijk, 35 procent blijft in België en 15 procent is voor de Nederlandse markt.’

Lees ook: Veldspuitfabrikant Beyne in zee met BBLeap

Zelfrijders als de Anaconda en Boa werden eerder opgebouwd op basis van een Mazzotti MAF-onderstel. ‘Maar sinds John Deere deze fabrikant overgenomen heeft, zijn wij ermee gestopt. Nu bouwen we een Anaconda soms nog op basis van het Engelse Knight, maar dat is mondjesmaat’, aldus Vierstraete. Omdat de ontwikkelingen in complexe techniek zo snel gaan, groeit de kans dat volledige machines vervangen moeten worden na opbouw. Vierstraete: ‘Een dure zelfrijder is voor een dealer dan lastiger in te ruilen dan een goedkopere getrokken spuit.’

Sommige klanten kiezen volgens hem daarom voor een grote getrokken spuit met alles erop en eraan. ‘Daarbij ontwikkelen wij complexe techniek niet zelf, maar zoeken we de samenwerking met derden, zoals MagrowTec, Vario Select, BBLeap, Squall en sinds kort ook Weed-IT van Rometron.’ Zelf ontwikkelen is duur, traag en geeft niet altijd de beste oplossing, vindt Verstraete. ‘Onze spuittechniek is opgebouwd vanuit gerenommeerde toeleveranciers, zodat er altijd onderdelen zijn. Bovendien is specialistisch personeel om zelf te ontwikkelen moeilijk te krijgen.’

Nieuw topmodel

Het nieuwe topmodel van Beyne is een getrokken Python-spuit met een tank van 8.000 liter en bomen van 39 meter. Optioneel is er een grijze tank. Tijdens een demo in Biervliet met het eerste verkochte exemplaar wordt ook het opgebouwde Leapbox PWM-systeem van het Nederlandse BBLeap uit Meppel getoond. Dit systeem is op te bouwen op alle merken, zowel nieuw als gebruikt, en kost zo’n 2.000 euro per strekkende meter spuitboom. Door de PWM-techniek openen en sluiten de doppen razendsnel met een reactietijd van 0,8 milliseconde.

‘Er zijn in Nederland al 150 van deze systemen verkocht en wereldwijd draaien er 250', legt Gert Jan Mulder van BBLeap uit. Het systeem kan met de PWM-kleppen vanaf het wegrijden op de kopakker de druk, afgifte en druppelgrootte – en daarmee het spuitbeeld – gelijk houden. Ook bij afremmen en in bochten wordt het snelheidsverschil van beide bomen gecorrigeerd. Mulder: 'Hierdoor wordt het gehele veld gelijkmatig gespoten, zonder onder- of overdosering of overlap.’

Het systeem kan per dop op een afstand van 25 centimeter openen op de gewasrij of juist er tussenin en gebruikt hoogresolutietaakkaarten uit bijvoorbeeld een dronevlucht voor plaatsspecifieke bespuitingen. Sinds kort is BBLeap ook uit te voeren met realtime gewascamera’s die een eigen algoritme voor onkruiden ontwikkelen, maar ook met infrarood het chlorofylgehalte, oftewel biomassa, zien. Inmiddels draaien hier negen systemen van in de praktijk.