'Als urgentie het wint van zorgvuldigheid'

Sterker nog, met de Europese Natuurherstelverordening zie ik het volgende probleem zich alweer aandienen. Het patroon herhaalt zich: politieke besluiten die te vaak worden ingegeven door de emotie van de dag, in plaats van een doordachte langetermijnvisie.

Kijk naar defensie. Jarenlang leefden we in de veronderstelling dat vrede vanzelfsprekend was. De krijgsmacht werd afgeschaald, want urgentie ontbrak. Dat bleek een naïeve inschatting in een wereld waarin spanningen toenemen door schaarste en geopolitieke strijd. Pas wanneer de dreiging dichtbij komt, ontstaat er politieke daadkracht. Maar waar blijft die urgentie als het gaat om voedselproductie en een sterk agrocluster?

Wat mij nog het meest raakt, is hoe beleid vervolgens wordt uitgevoerd. In Zeewolde zag ik het opnieuw: boerenfamilies die vier jaar geleden, vlak voor Kerstmis, te horen kregen dat hun grond mogelijk moest plaatsmaken voor een megakazerne. Vier jaar later is er nog steeds geen duidelijkheid in Flevoland. De trein dendert door, maar de mensen blijven achter in onzekerheid. Taxaties zonder uitkomst en een overheid die tegenwerkt in plaats van meedenkt.

Gezinnen en gezonde bedrijven gaan hier langzaam aan kapot. Slecht beleid maken is één. Maar zo omgaan met mensen, met ondernemers die een belangrijke bijdrage leveren aan onze samenleving, is ronduit onacceptabel. En ja, dat zeg ik niet snel.