Begrijp+de+pijn+van+de+ander
Ingezonden
© Dirk Hol

Begrijp de pijn van de ander

Het debat over landbouw en natuur is sterk gepolariseerd. Meer begrip van beide zijden kan een oplossing dichterbij brengen.

Over en weer worden beschuldigingen gedaan, elkaars kennis wordt in twijfel getrokken, uitspraken worden al snel als aanval opgevat. Eigenlijk is er geen gesprek. Er wordt namelijk niet geluisterd. Aan beide zijden is er pijn. Pijn van de boer die altijd kritiek krijgt en zich niet gewenst voelt. Pijn van de natuurliefhebber die wat hij liefheeft, ziet verdwijnen.

En dan is er nog een derde soort pijn. Dat is de dubbele pijn van boeren en burgers, zoals ik, die verdriet hebben om zowel het verlies aan boeren als het verlies aan natuur. Het doet pijn dat de kloof almaar dieper en breder lijkt te worden. Want één ding is duidelijk: we hebben elkaar nodig voor een uitweg.


Twitter

Op Twitter moet ik mij soms verbijten om niet vanuit de onderbuik te reageren; zijn ze nu helemaal betoeterd dat ze boeren uitmaken voor dieven? Gelooft die boer echt dat er geen probleem is met stikstof? Naïef van die boswachter om iedere akker bloemrijk te wensen.

De verbinders onder de boeren en de natuurliefhebbers durven nauwelijks nog hun mond open te doen

Judith Westerink, fractievolger ChristenUnie Gelderland en onderzoeker bij Wageningen Environmental Research

Nee boer, ik val je niet aan. Het is laveren, want ik begrijp de pijn van de een en van de ander. Ik wil niet meedoen met het moddergooien, het sneren en het jij-bakken.


Gekwetst

Er zijn weinig boeren die een hekel hebben aan natuur, al zouden ze dat door de hitte van de strijd nog krijgen. En er zijn weinig natuurliefhebbers die een hekel hebben aan boeren, al worden sommigen wanhopig en daarom bitter. Beide zijden zijn gekwetst omdat ze geen erkenning vinden van hun pijn.

Kan het boeren echt niet schelen dat de natuur zo hard achteruitgaat? Kan het die natuurmensen niet schelen dat mijn bedrijf eraan onderdoor gaat? Waar denken ze dat hun eten vandaan komt?


Erkenning

Ik denk dat het daar begint. Bij erkenning van de pijn van de ander. Bij interesse in wat de ander drijft. Genieten van je koeien die de wei ingaan. Genieten van een zingende veldleeuwerik. Erachter komen dat die ander er niet op uit is om kapot te maken wat voor jou belangrijk is. Op zoek gaan naar wat de ander nodig heeft om jou tegemoet te komen. Erkennen dat we verschillend zijn en ons best moeten doen om elkaar te begrijpen.

Ik weet zeker dat het kan. Er zijn zoveel voorbeelden van boeren die samenwerken met natuurbeheerders en vrijwilligers.

Boeren die bijdragen aan beheer van natuurgebieden. Boeren die zorgen voor meer natuur op hun eigen land. Boeren die ook genieten van die zingende veldleeuwerik. Natuurbeheerders die begrijpen dat die boer wel affiniteit heeft met natuur, maar die ook zijn koeien moet kunnen melken. Dat ze een boer met grond kunnen helpen om natuurinclusiever te worden.


Leiders nodig

Op microschaal lijkt het te kunnen. Maar de verbinders onder de boeren en de natuurliefhebbers durven nauwelijks nog hun mond open te doen. We hebben leiders nodig die de nuance zoeken, de verbinding, de oplossingen die misschien een beetje pijn doen, maar aan beide zijden als oplossing kunnen worden gezien.

En met leiders bedoel ik voorzitters en directeuren, maar ook twitteraars met veel volgers en impact. Ik roep hen op om volwassen te worden en verantwoordelijkheid te nemen. Te stoppen met beschuldigingen en het afschuiven van verantwoordelijkheid. Ik roep hen op om het gesprek echt aan te gaan. Ontmoet elkaar.


Niet zonder elkaar

We kunnen niet zonder boeren. We kunnen niet zonder natuur. We willen niet zonder elkaar.


Judith Westerink
fractievolger ChristenUnie Gelderland en onderzoeker bij Wageningen Environmental Research

Weer

  • Donderdag
    16° / 14°
    70 %
  • Vrijdag
    16° / 7°
    30 %
  • Zaterdag
    14° / 11°
    50 %
Meer weer