Warme hormonen

Voor de deelnemers hebben we één gouden regel op het erf: geen relaties op de werkvloer. Niet met elkaar, niet met stagiairs. Stagiairs onderling dan? Liever niet, al is er wel een succesverhaal uit het verleden te vertellen.
Eigenlijk is liefde niet te verbieden. Iedere volwassene - gehandicapt of niet - snakt immers naar warmte en genegenheid. Het is meer dat de deelnemers vaak niet weten hoe ze ermee om moeten gaan.
Zo heeft Kees de neiging om vrouwelijke deelnemers het kippenhok in te trekken. Wat hij daar met hen doet? Geen idee. Hand vasthouden, knuffelen, zoenen. De wildste verhalen doen de ronde. Of de vrouwen het fijn vinden? Ook dat weten we niet. Dus moeten we streng zijn.
‘Ben je stiekem niet een klein beetje verliefd op mij?’, vroeg deelnemer Ernst me laatst. Hij zou zo graag een vriendin willen. ‘Een normale, geen gehandicapte.’ Bij elke stagiaire - vaak jong en blond - haalt hij zijn versiertrucs uit de kast. Telefoonnummers en adressen worden achterhaald, maar tot nu toe is zijn liefde nooit beantwoord. Na elk blauwtje moet er gepraat en getroost worden en is Ernst een paar dagen van slag. Tot de volgende stagiaire arriveert.
‘Binnenkort word ik 37 en als cadeau wil ik een vriendin.’ De ogen van deelnemer Jacob stralen. ‘Dit jaar moet het gebeuren. Ik heb echt warme hormonen.’ Arme Jacob, vorig jaar vroeg hij ook al een vriendin voor zijn verjaardag.
Zijn grote vriend op het erf, Remon, heeft dezelfde verlangens. Met zijn strakke T-shirts en haren in de gel vraagt hij me regelmatig mee op date. ‘Zullen we samen The Fast and the Furious kijken? Ik kom je wel ophalen in mijn Ferrari.’ Zijn grootste fantasie. ‘Maar Remon, die film kijk je toch al elke dag?’ Stellig schudt hij zijn hoofd. ‘Echt niet elke dag. Wel elke avond.’
Buiten het erf hebben we niet altijd zicht op wat zich afspeelt, al vertellen de meeste deelnemers het wel als ze ‘gescoord’ hebben. Een aantal heeft ook echt een vaste relatie, hoe onschuldig ook.
Zoals Reinier. Al jarenlang heeft hij verkering met een meisje van een andere zorgboerderij. Zoenen? ‘Nee, bah.’ Trouwen dan? ‘Jazeker.’ Maar het enige dat Reinier vooralsnog met zijn vriendin deelt, is zijn moppenboek. Hand in hand lezen ze elkaar moppen voor. Was de liefde voor iedereen maar zo simpel.

Hanna Hilhorst