Intiem

In diezelfde week dat een Zweeds prinsesje het levenslicht zag en het licht in prins Friso's leven uitging, was heel het land in de ban van de verborgen camera op de Eerste Hulp van een ziekenhuis. Schandalig, riep men, om mensen op hun meest intieme momenten te filmen. De serie werd van de buis gehaald, het ziekenhuis deed boete. En zo hoort het ook.

Maar het is wel hypocriet. Want we smullen van de beelden van Zweedse prinsen en verdrietige prinsessen. Het moeten delen van hun intiemste momenten is geen keuze, maar een gevolg van hun geboorte of de liefde.

Ons nichtje trouwt over een maand ook met haar prins. Een prins op een zwartbonte koe. Uit ervaring weet ik dat dat vast nog wel eens zal roken in de stal. Een gevalletje broei, zullen we maar zeggen. Want er verandert veel als je als burger je leven gaat delen met een boer of tuinder.

Hoe 2012 we ook zijn, de natuur is niet hip. Gemolken moet er worden. Twee keer per dag, zeven dagen per week, 52 weken per jaar, en nog minstens dertig jaar tot hun pensioen. Dat beïnvloedt je gezins- en je sociale leven. Dan hebben we nog zieke koeien, zaaien, maaien, hooien; altijd maar weer.

Ook als je hebt afgesproken een avondje naar de film te gaan, een dagje op stap, een weekendje uitwaaien - regen, droogte, koeien én machines zullen bepalen of je gaat. Dat is wennen. Er zullen tranen zijn, boze woorden én kussen. Maar er zijn gelukkig geen camera's bij.

De man van de Zweedse prinses was fitnessleraar. Mabel was zakenvrouw. Ook zij moesten wennen aan een ander leven. Daarnaast moesten ze ook nog accepteren dat hun intiemste momenten - huwelijk, geboorte, verlies - door een heel land becommentarieerd worden.

En nee, een comateuze prins is niet zieliger dan een comateuze bouwvakker. Er zijn zo veel gezinnen waar verdriet is. Maar die hoeven niet met zonnebrillen het ziekenhuis in; die worden niet besproken in Nieuwsuur. Die zitten, net als de Oranjes maar dan zonder camera, verslagen aan een bed en vragen zich af hoe die twee kleine meisjes zonder papa, een vrouw zonder man, een moeder zonder zoon, verder moeten.

En bij de eerst glimlach van de spontane Mabel, bij haar eerste gesprekje met een onbekende man, zal zij weer voorpaginanieuws zijn. En mocht ze de gang naar de grafkelder in Delft moeten maken, dan kunnen u en ik elke traan op onze flatscreen meehuilen.

Nee, dan liever anonieme hooibroei tussen jou en je prins. Ook jouw gestolen kus in de melkput zal geen voorpaginanieuws zijn. Gelukkig.

Margriet Paarlberg