Rapport signaleert stroperij van wolven, dieren spoorloos verdwenen

Volgens de onderzoekers is dat bepaald ‘geen randverschijnsel’ in Nederland. Meestal worden wolven doodgeschoten, maar de onderzoekers hebben ook bewijzen gevonden voor het opzettelijk aanrijden van de roofdieren. Karkassen worden begraven, verbrand of anderszins weggemaakt om bewijs te vernietigen.

De onderzoekers baseren deze werkwijze op basis van 61 getuigenverklaringen, een analyse van tien jaar monitoringdata en informatie die ze vonden in socialemedianetwerken waar over de jacht op wolven wordt gesproken.

Niet te verklaren

Het merendeel van de vermiste 41 wolven zou zijn gestroopt op de Veluwe en in Noordoost-Nederland. Uit de monitoringdata blijkt bovendien dat 38 van de 259 in Nederland bekende wolven — 1 op de 7 — zijn verdwenen op een manier die niet te verklaren is door natuurlijke sterfte of emigratie.

Het rapport schetst verschillende drijfveren waarom mensen overgaan op het stropen van wolven. De eerste drijfveer zijn reële grieven in plattelandsgemeenschappen: (hobby)veehouders die schade lijden, angst voor de veiligheid van kinderen en huisdieren, vergoedingsregelingen die per provincie verschillen en het gevoel dat de overheid deze grieven niet serieus neemt.

Een andere drijfveer is de politieke normalisering: politici die de wolf consequent framen als een indringer die niet thuishoort in het Nederlandse cultuurlandschap en die gedocumenteerde wolvenvervolging door de vingers zien en deze daarmee stilzwijgend legitimeren.

Afbraak handhaving

Ook de versnippering van bestuur en de geleidelijke afbraak van de natuurhandhavingscapaciteit in het buitengebied hebben omstandigheden geschapen waarin stroperij volgens de onderzoekers nauwelijks enig risico op vervolging met zich meebrengt.

Voor de ‘sociale en emotionele dimensie’ is volgens EcoJust dringend aandacht nodig. De onderzoekers concluderen dat het vertrouwen tussen overheid en plattelandsgemeenschappen hersteld moet worden om tot oplossingen te komen.