Kamervragen over externe stikstof- en fosfaatbronnen

Flach heeft inmiddels Kamervragen gesteld aan minister Femke Wiersma van Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur en minister Robert Tieman van Infrastuctuur en Waterstaat. Volgens het Kamerlid neemt het Compendium voor de Leefomgeving de externe bronnen mee in rapportages over de bijdrage aan de oppervlaktewaterkwaliteit, zonder dit te melden.

'Dit gaat niet over een detail. Door zaken als externe inlaat en natuurlijke kwel – zaken die er ook zijn zonder de landbouw – toe te rekenen aan de agrarische sector lijkt het alsof niet slechts 23 procent van deze nutriënten in het oppervlaktewater vanuit de landbouw komt maar ruim de helft', schrijft Flach in een bericht op LinkedIn.

De vragen van de SGP'er zijn onderbouwd door de landelijke bronanalyse van Wageningen Environmental Research, die vorig jaar werd gepubliceerd. De onderzoekers koppelen daarin zaken als externe inlaat van vervuild water en natuurlijke kwel wel los en rekenen dit niet toe aan boeren en tuinders.

Flach merkt dat waterschappen en provincies op verschillende manieren omgaan met het al dan niet verrekenen van natuurlijke bronnen van nutriëntenbelasting in de normen. 'De normen zijn hierdoor mogelijk strenger dan nodig', stelt het Kamerlid.

Afwijzing derogatie

De SGP'er vraagt de twee ministers of de landelijke emissiecijfers, die zijn gebaseerd op de Emissieregistratie en weergegeven worden door het Compendium voor de Leefomgeving, een rol hebben gespeeld bij de besluitvorming over en de afwijzing van derogatie voor Nederland door de Europese Comissie.

Ook wil Flach weten in hoeverre er onderscheid is gemaakt tussen de daadwerkelijke bijdrage van de landbouw via bemesting en erfafspoeling enerzijds, en de bijdrage van stikstofdepositie op landbouwgronden, bodemleverantie, kwel en extern inlaatwater anderzijds.

Het Planbureau voor de Leefomgeving stelde begin vorig jaar nog dat de kwaliteit van het opppervlaktewater verbetert. Volgens het planbureau is met name op de zandgronden en langs wateren aanvullend beleid nodig. Het kan volgens de organisatie kosteneffectief zijn om de mestregelgeving steeds meer toe te spitsen op specifieke gebieden. Sindsdien is geen tot weinig voortgang geboekt.