Norm bepaald voor gebruik bagger op agrarisch land

Bagger komt vrij als watergangen worden onderhouden. Deze bagger wordt vaak op het aangrenzend perceel gelegd. De door het RIVM berekende risicogrenzen kunnen worden gebruikt om te bepalen of PFAS-houdende bagger en grond, na toepassing op agrarische landbodems, kan leiden tot overschrijding van de gezondheidskundige grenswaarden voor inname na consumptie.

PFAS is een verzamelnaam voor een groep chemische stoffen die van nature niet in het milieu voorkomen. Deze stoffen zijn door mensen gemaakt en worden in veel producten toegepast, van blusschuim tot tapijtbehandelingen. Daardoor en door fabrieksemissies en incidenten zijn PFAS in het milieu terechtgekomen en zitten nu onder andere in de bodem, in bagger en in het oppervlaktewater.

Risicogrenzen

Het RIVM heeft de risicogrenzen bepaald voor PFAS in grond voor akkerbouw en veeteelt. Dit is gedaan omdat er (nog) geen landelijke normen bestaan voor PFAS in grond en bagger voor deze bodemfuncties. Een aantal overheden, waaronder provincie Noord-Holland en gemeente Haarlemmermeer, heeft daarom zelf lokale normen voor grond vastgesteld.

Hiervoor zijn risicogrenzen gebruikt die het RIVM eerder heeft bepaald voor niet-agrarische bodemfuncties. In opdracht van Hoogheemraadschap van Rijnland is onderzocht of deze risicogrenzen ook veilig genoeg zijn voor akkerbouw en veeteelt.

Akkerbouwland

Op basis van wat nu bekend is, liggen concentraties PFAS in bagger meestal onder de risicogrenzen voor grond als deze op akkerbouwland wordt gebruikt. De risicogrenzen voor veeteelt zijn strenger dan die voor akkerbouw. De verwachting is dat de bagger in de veeteelt op de meeste plaatsen ook zal voldoen aan de risicogrenzen.