Op haar warme borst

Haar toestand vertaalde ik als zijnde in rouw. Alsof niets haar meer kon schelen, de leegte haar lijf verlamde. Lichamelijk was ze ook heus gebutst, maar het waren vooral de lichtjes in haar ogen die gedoofd leken. Ik streelde haar, ik aaide haar. Zat naast haar in de zon. Na Oss wilde ik elke moeder troosten.

Elke paar uur keerden we de koe op haar andere zij. Wreven over haar gewrichten, masseerden haar spieren. Brachten water en voer. 'Goed zo mama', riep zoon Olle trots en enigszins verwonderd toen ik voor de zoveelste keer met een kruiwagen vol hooi aan kwam lopen. 'Nu sta je niet in de winkel, maar doe je écht werk.' Kinderstemmen houden het leven licht.

Samen met zoon Joris, inmiddels drie jaar, voetbalden we in het weiland. Zo had de koe iets leuks om naar te kijken. 'De bal en de koe zijn wit met zwart', constateerde hij. Zijn papa kwam weer aangereden met de trekker en heupklem. Nogmaals probeerden we de koe in de benen te krijgen. Haar voorpoten leken wel te willen, maar haar achterpoten reageerden op geen enkele prikkel.

Ze lag en bleef liggen. Overdag verwarmde de zon haar vacht, 's nachts trok de kou in haar poten. Het straaltje melk dat uit haar spenen sijpelde, ging druppelen en viel droog. Plas en poep hoopten zich op en kleefden aan haar vacht. Het begon te regenen, te hagelen. Een troosteloos gezicht.

Sodemieters, zo'n mooi beestje. We moesten haar laten gaan. De veearts kwam en gaf een spuit. Haar ogen bleven naar me kijken, tot ze wegrolden en ze haar kop neerlegde. Ik bleef haar strelen, legde mijn hoofd op haar nog warme borst. Zo lagen we een paar minuten. Rustig, gelaten.

'Mama, wat gaan we vanavond eten?' En weer door.