De klant is koningin

Verontschuldigend kijk ik de vrouw aan. Achter haar staat een lange rij klanten met volle boodschappenmanden. Voor de zaterdag is het ongewoon druk.

'Daar kan ik u niet aan helpen, helaas.' 'Jammer, rechte broden zijn veel lekkerder.' Tja. 'Wie kan ik dan helpen?' 'Nee wacht', zegt de vrouw. 'Heb je volgende week wel recht brood?' 'Nee mevrouw', zeg ik en pers mijn laatste glimlach eruit. 'Ik zei al: onze bakker bakt alleen ronde broden.'

'Moet je dan niet een andere bakker zoeken?' Serieus? 'Nee, we zijn blij met onze bakker. Koopt u anders een rond brood, dan kunt u het zelf proeven.'

Ze twijfelt. Heel lang. Te lang. Achter haar beginnen mensen te zuchten. Ik kijk rond of er niet toevallig een verborgen camera hangt. Het lijkt alsof ik in de zeik word genomen. Alsof mijn collega's willen kijken hoe ver ik zal gaan; ik ben degene die altijd roept dat de klant koning is. Dat vind ik ook echt.

Maar deze vrouw heeft de pech dat ze al ver over mijn irritatiegrens is gegaan, toen ze bij haar vorige bezoek drie kwartier door de winkel snuffelde, van elk product wilde weten welke ingrediënten erin zaten en waar het vandaan kwam en vervolgens enkel één ui en één sinaasappel afrekende. En dat gaf nog niet eens zoveel; het was vooral haar zeurende stemmetje dat bij mij een grommende reactie opwekte. 'Nee, toch maar niet', besluit ze. Prima.

Een paar weken later komt ze opnieuw mijn boerderijwinkel binnen. 'Ik wil graag een rond brood.' Halleluja. 'Ze hebben allemaal dezelfde prijs toch?' Ik knik. 'Leg ze eens op de weegschaal, ik wil graag de grootste.'

Ik geloof mezelf niet als ik een voor een de broden weeg. Eentje is 25 gram zwaarder dan de rest. Even overweeg ik er een hapje van te nemen, maar reken braaf af. En zoek dan toch echt verder naar die camera.