Hoe ziet de land- en tuinbouw er in 2050 uit?

Het advies van de Raad voor de leefomgeving en infrastructuur (Rli) maakt de tongen los. De publicatie van het in overheidsopdracht opgestelde rapport moet inzichtelijk maken hoe Nederland tot een duurzaam, gezond en houdbaar voedselsysteem komt.

Wat is nodig om de uitstoot van broeikasgassen in de periode 1990-2050 met 95 procent te verlagen? Wat vraagt Parijs, wil de land- en tuinbouw niet alle emissieruimte opsouperen die Nederland überhaupt bezit?

Het rapport oogst felle kritiek uit de land- en tuinbouw en wetenschap. Ook de regeringspartijen VVD, CDA, D66 en ChristenUnie namen er snel afstand van.

Het rapport is echter niet zonder waarde, ook niet voor criticasters ervan. Rli laat opnieuw zien welke enorme opgave er ligt voor de sector. Dat dwingt tot nadenken.

Als de klimaatdoelen heilig zijn, dan gaat Parijs van producenten en consumenten van voedsel meer vragen dan we ons op dit moment kunnen en willen voorstellen. De duurzame transitie is niet bijna klaar, maar we bevinden ons er middenin.

Om tastbaar te maken welke veranderingen er op boeren en tuinders afkomen, moet u zich eens een voorstelling maken hoe uw bedrijf – of dat van de vorige generatie – er in pak 'm beet 1985 bij lag. Hoe werd er toen geboerd en geteeld?

Stelt u zich eens voor dat de komende dertig jaar opnieuw een dergelijke omslag op uw bedrijf en dat van de komende generatie wordt gevraagd. Wat in 1985 onvoorstelbaar leek, is toch werkelijk en haalbaar gebleken.

Hetzelfde is mogelijk als we de bal dertig jaar in de toekomst schieten. Dat vraagt om ondernemers die omdenken, denken in kansen en oplossingen omarmen. Ons voedsel moet ook in 2050 worden geproduceerd, dus boeren en tuinders blijven keihard nodig.