Duurzame wereld begint niet in mijn achtertuin

Vermoedelijk niet. Het aantal tegenstanders van een duurzame wereld blijft vermoedelijk beperkt tot een kleine groep klimaatsceptici, die vergroening maar onzin vinden.

Hoe anders is dat wanneer u zou vragen of uw buurman ervoor is om zonnepanelen op het dak of het land te plaatsen. Of dat er een windmolen in de buurt komt. Of opslag van CO2 onder de aardbodem, precies onder uw huis. Of een mestverwerkingsinstallatie.

Juist. De voedingsbodem voor groene initiatieven neemt zienderogen af, wanneer dat een verandering van de leefomgeving betekent of de impact ervan, hoe groot of klein ook, dicht bij huis ligt. Het veelgehoorde 'not in my backyard'-principe.

Ook boeren die voorop gaan in de energietransitie, lopen hier regelmatig tegenaan. Het landelijk gebied is bij uitstek geschikt om mineralenkringlopen te sluiten en natuurkrachten energie te laten leveren.

Overigens bestaat dat duurzame verzet ook binnen de sector. Boeren die moeite hebben met vergroeningsmaatregelen, omdat er geen economisch voordeel uit voortvloeit.

Een kenmerkend voorbeeld van verzet tegen vergroening van de land- en tuinbouw is het protest tegen mestverwerkinginstallaties. Vrijwel nergens gaat dat zonder slag of stoot. Een van onze redacteuren ging kijken in het Overijsselse Zenderen, waar al jaren wordt geprocedeerd tegen een mestverwerker op een voormalige vuilstortplaats.

Het verhaal symboliseert lokaal verzet tegen duurzame initiatieven. Plannen die onmiskenbaar hun bijdrage leveren aan de energietransitie en mineralenverwaarding. Bezwaren die neerkomen op 'goed verhaal, vooral mee doorgaan, maar niet in mijn achtertuin!'

Van overheden – lokaal, regionaal en landelijk – mag je verwachten dat ze daar doorheen prikken en hun verantwoordelijkheid pakken. Wetgeving en bestemmingsplannen moeten met hun tijd mee. Als verduurzaming van belang is, dan ook in de achtertuin.