‘Boeren voeren actie voor voedselzekerheid en -beschikbaarheid’

Zoals gezegd ben ik (voor het eerst in mijn leven) in Afrika geweest. Vanwege een vreugdevolle familieaangelegenheid mocht ik Rwanda bezoeken. Hoewel ik daar maar kort verbleef, heeft het land een verpletterende indruk op me gemaakt.

Ondanks de grote impact van de burgeroorlog zo’n ruim dertig jaar geleden, maakt het land een indrukwekkende groei door. Zowel in inwonersaantal als in welvaart.

Rwanda kent een nog hogere bevolkingsdichtheid dan Nederland; desondanks heerst er orde en is het een schoon land. Iedere dag vegen betaalde mensen de wegen schoon, het gebruik van plastic zakken is verboden. In de steden wordt volop gebouwd, maar wel met behoud van veel groen. In de welvarende wijken moeten huiseigenaren voor groen zorgen rondom hun woningen.

Rwanda is tegenwoordig bovendien op vrijwel alle voedselproducten meer dan zelfvoorzienend. Verreweg het grootste deel van de bevolking werkt in de landbouw en dat gebeurt nog met heel veel handarbeid. Zelfs het transport van voedsel zoals bananen en avocado’s gebeurt veelal met fietsen, die heuvelop met meerdere mensen lopend vooruit worden geduwd.

In vrijwel het hele land is elektriciteit beschikbaar en ook het vervoer – motoren en auto’s – rijdt al voor een groot deel elektrisch. Natuurlijk zijn er nog veel mensen die het niet breed hebben. Maar bijvoorbeeld de gezondheidszorg is prima geregeld, met een verplichte basisverzekering voor iedere inwoner die geen 5 euro per jaar bedraagt.

Voedsel zonder keurmerk

Dan de realiteit in Nederland: ook wij hebben een dichtbevolkt land waar het voor de meeste inwoners goed toeven is. En ook wij streven naar verbetering van onze omstandigheden, die overigens voor velen al heel goed zijn. Maar wij kennen ook mensen die weinig te besteden hebben, waar voedselzekerheid minder vanzelfsprekend is. Die blij zijn met beschikbaarheid van voedsel, ook al heeft het geen keurmerk.

Deze groep is mogelijk onder de radar van velen verdwenen, maar groeit wel. Het bestaan van deze mensen in ons eigen land wordt blijkbaar ook door politici over het hoofd gezien als we – op zich goede – maatregelen nemen om ons leefsysteem te verbeteren.

Wat is nu de verbinding met de acties van de boeren? Zij moeten onder steeds meer beperkende omstandigheden zorgen voor betaalbaar voedsel. Alternatieven uit landen met minder beperkingen zijn in Nederland ‘gewoon’ verkrijgbaar. En de politiek wil er opnieuw niet één, maar wel minstens drie of vier scheppen bovenop doen, zodat het bestaansrecht voor veel boeren letterlijk wordt bedreigd. En ze trekt daar miljarden voor uit.

Lagere standaarden

Het gevolg is dat alle Nederlanders – gedwongen – meer gaan betalen voor hun voedsel dat meer en meer uit landen met lagere standaarden moet worden betrokken. Als dat dan nog beschikbaar is voor ons. En dit gebeurt in een welvarend land dat onderhoud aan wegen en bruggen uitstelt vanwege financiële tekorten.

Ik begrijp waarom boeren en burgers nu in actie komen en roep politici op: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald. Tevreden inwoners begint met voedselbeschikbaarheid!

Volg de laatste berichtgeving over de boerenprotesten op onze themapagina nieuweoogst.nl/boerenprotest