Het platteland alsstadspark van Plasterk

Is minister Plasterk van Binnenlandse Zaken in z’n leven wel eens op de boerderij of een tuindersbedrijf geweest?
Je vraagt het je af als je de PvdA-minister hoort over de landinrichting in Nederland. Aan de gedachten van Plasterk ontsnapte deze week het proefballonnetje om Europees landbouwgeld aan te boren voor stadsontwikkeling.
Het standpunt van Plasterk over de besteding van belastinggeld wekt niet zozeer verbazing. De sociaal-democratische kijk op de balans tussen land- en tuinbouw en natuur in het niet-verstedelijkte gebied is niet nieuw. Het is dan ook met name de argumentatie en onderliggende visie die vanuit agrarisch perspectief toch wel schokkend is.
Plasterk beschouwt Nederland als stadstaat met veel natuur middenin het verstedelijkte gebied, zogenaamde stadsparken. Hij stelt van Amerikanen de vraag te krijgen ‘waarom we al die koeien in die stadsparken hebben staan’.
Het zijn de steden die de motoren van de economie zijn en daar moet het belastinggeld naartoe. De term land- en tuinbouw valt überhaupt niet in het betoog, behalve als bron om de Agenda Stad van te financieren.
Het betoog roept akelige gevoelens op. Alsof de ‘stadsparken’ en de bewoners ervan er niet toe doen. Het is denigrerend. Alsof de wereld bij Amersfoort ophoudt, een toeristisch hoogtepuntje als Giethoorn uitgezonderd.
De wereldwijde betekenis van bollenteelt, zuivel, pootaardappelen et cetera is minstens zo groot als die van Amsterdam of Den Haag. Wie dat erkent, is ook bereid in het rurale gebied te investeren.
Plasterks visie doet geen recht aan het platteland. Al bekijk je het alleen al vanuit economisch perspectief. Het zou goed zijn als de minister dat eens met eigen ogen komt aanschouwen.