‘Kassa!’

Elke vrijdag werk ik in de winkel op ons erf. Of eigenlijk: in een zeecontainer met een geïmproviseerde toonbank. Maar je kunt er wel alles krijgen wat je op een boerderij verwacht: groente, fruit, vlees, zuivel, sap, honing en jam. Veel van eigen erf en anders wel van de biologische groothandel.
Mijn klanten ken ik bijna allemaal bij naam. Ik weet hoe laat ze komen en wat ze meenemen. We maken een praatje, ik pak hun tas in en vaak lopen we samen naar de auto om alle boodschappen weg te zetten. Klanten met kinderen lopen vervolgens nog een rondje langs de koeien en kalfjes.
Al jaren ligt er een plan om de winkel te professionaliseren. De ruimte is er, ideeën genoeg, maar het blijft steken op de financiering. Vorig jaar lagen de bouwtekeningen klaar, maar helaas ging het dak van de schuur kapot. De reparatie daarvan had prioriteit. Zou het dit jaar wel lukken?
‘Wat zijn jullie duur’, merkte een klant laatst op. Direct schoot ik in de verdediging: ‘Producten in de Natuurwinkel zijn veel duurder.’
‘De Natuurwinkel moet ook een mooi pand betalen en duur personeel. Jullie hebben geen duur personeel en krijgen persoonsgebonden budget (pgb) voor de gehandicapten. De prijzen kunnen dus best omlaag’, zei ze.
Met moeite kon ik inslikken dat ik voor de boerderij best een duur betaalde kracht ben en dat ik ook wel graag in een mooier pand dan deze koude, donkere zeecontainer wilde staan. En dat het pgb ook niet meer is wat het geweest is, is toch algemeen bekend? Een discussie had geen zin; deze klant wist het zeker.
Grommend liep ik daarna door de stal. Waarom liet ik me zo op de kast jagen? Ik wist toch dat we voor biologische begrippen helemaal niet duur zijn? Deze vrouw had duidelijk geen idee waar ze het over had. Bovendien: niemand verplichtte haar toch bij ons boodschappen te doen?
‘Kassa!’, hoorde ik deelnemer Kees buiten roepen. Zijn codewoord voor ‘klant’. Even voelde ik tegenzin, maar besloot toch naar de zeecontainer te lopen. Het gros van de klanten is immers aardig en ik ben blij dat ze telkens weer de moeite nemen naar onze afgelegen boerderij te rijden.
In de winkel trof ik een man die een paar maanden geleden per toeval langs ons erf fietste en sindsdien de supermarkt heeft afgezworen. Terwijl hij zijn boodschappen inpakte, keek hij me vriendelijk aan. ‘Wat ben ik blij met jullie.’ Mijn dag was weer goed.

Hanna Hilhorst