Bedrijf verbreden: van kas naar wijntonnen

Behalve op glastuinbouw en druiventeelt zet Guido van Ditshuizen uit het Gelderse Groesbeek in op recreatie. ‘Het blijft een klein bedrijf, dus je moet breder kijken’, zegt hij. Zijn keuze viel samen met een intensieve periode. In 2025 rondde hij de bedrijfsovername af, verhuisde hij naar het ouderlijk erf en werkte hij plannen uit voor recreatie. Alles greep in elkaar.

‘Er kwam een hoop bij kijken’, vertelt Van Ditshuizen. ‘Er zijn veel gesprekken geweest met onder meer mijn partner, de familie, de bank, adviseurs en de gemeente. Het oude bedrijf moest worden afgesloten en het nieuwe opgebouwd.’ Bij dat proces kreeg de ondernemer ondersteuning van ZLTO. De organisatie hielp de overname structureren en de plannen uitwerken. ‘ZLTO heeft ons geholpen om het allemaal goed op papier te krijgen. Dat gaf houvast’, stelt de ondernemer.

De overname zelf bleek geen rechtlijnig traject. Familie, financiering en regelgeving liepen door elkaar heen. ‘Je zit in een fase waarin je nog niet zeker weet of alles lukt zoals je het bedacht hebt’, zegt Van Ditshuizen.

Deadlines voor vergunningen

Tegelijkertijd waren er deadlines voor financiering en vergunningen. Dat zorgde voor druk. ‘Soms waren dingen zo complex dat zelfs de bank of notaris niet precies wist hoe het zat’, licht de ondernemer toe. Dat vroeg voortdurend schakelen, terwijl de dagelijkse werkzaamheden doorgingen. Toch kwam alles op zijn plek terecht. ‘Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen’, zegt Van Ditshuizen. Daarmee is een stuk onzekerheid weggevallen en ruimte ontstaan om vooruit te kijken. 2026 markeert voor hem een nieuwe fase.

Het bedrijf heeft al een lange weg achter zich. Zijn grootvader begon hier in 1938 met een gemengd bedrijf. Zijn vader Carel maakte later de overstap naar biologisch. ‘Hij wilde kijken of het anders kon’, vertelt Van Ditshuizen. Die lijn zet hij voort, maar met eigen keuzes.

Het bedrijf blijft kleinschalig, met ongeveer een hectare glas en een vergelijkbaar areaal druiven. Schaalvergroting ligt niet voor de hand. Zijn vader hield het bedrijf draaiende met veel inzet. ‘Hij werkte tachtig uur per week. Dat is wel andere koek’, stelt de ondernemer.

Van Ditshuizen kiest een soortgelijke visie op het ondernemen. ‘Net als mijn vader wil ik een product leveren waar ik volledig achter kan staan. Het gaat mij niet om de hoogste opbrengst.’ Die keuze sluit aan bij de biologische werkwijze. ‘Wij gebruiken geen gewasbeschermingsmiddelen. Ik wil gewoon een goed product kunnen aanbieden waar ik volledig achter kan staan.’

Koude kassen

De overstap naar koude kassen past in dat plaatje. De beslissing om te stoppen met verwarmen, is eerder in het bedrijf genomen, onder meer vanwege stijgende gaskosten en verouderde installaties. ‘Het gas werd steeds duurder en die installaties waren ook niet meer van deze tijd’, licht de ondernemer toe.

Koude teelt betekent later op de markt komen en sterker meebewegen met het seizoen. ‘Je gaat meer met de seizoenen meewerken’, legt Van Ditshuizen uit. ‘Je bent later met je product, maar je hebt ook minder kosten.’ Het vraagt een andere planning en afzetstrategie, maar maakt het bedrijf minder afhankelijk van energie.

Naast de groenteteelt vormt de druiventeelt een tweede pijler van het bedrijf. Die tak ontstond 25 jaar geleden in de Zuid-Gelderse regio waar een belangrijk deel van de Nederlandse wijnbouw is geconcentreerd. Nieuwe hybride druivenrassen maken de teelt in Nederland beter mogelijk, maar zekerheid is er niet. ‘Het wordt warmer, maar ook grilliger’, zegt de ondernemer. ‘Je hebt goede en slechte jaren. Dat hoort erbij.’

Verbreding met recreatie

De stap naar recreatie volgt uit diezelfde afweging. De regio Groesbeek trekt bezoekers en biedt kansen voor verbreding. ‘Ik zag daar ook wel mogelijkheden in’, vertelt Van Ditshuizen. Hij koos voor een kleinschalige invulling: drie recreatiewoningen in de vorm van wijnvaten. ‘Ik wil er geen recreatiepark van maken. Het moet passen bij het bedrijf.’

Het traject ernaartoe kostte tijd. De vergunningen kostten ongeveer twee jaar. Uiteindelijk werkte de gemeente mee, mede omdat recreatie in het buitengebied wordt gestimuleerd.

Voor Van Ditshuizen draait het uiteindelijk om balans. ‘Je wilt er natuurlijk je boterham mee verdienen, maar het is meer dan dat. Ik wil ook een verhaal vertellen’, zegt hij. Daarmee bouwt hij verder op wat er ligt, maar zet hij ook nieuwe stappen. Niet door het bedrijf groter te maken, maar door het breder neer te zetten. ‘Het hoeft niet allemaal groter’, benadrukt de ondernemer.

Vergunningstraject vraagt tijd en doorzettingsvermogen De stap naar recreatie begint vaak met een idee, maar staat of valt met het vergunningstraject. Dat heeft Guido van Ditshuizen ervaren bij de ontwikkeling van zijn plannen in het Gelderse Groesbeek. Het traject begon met plannen uitwerken en verschillende processen combineren. De bedrijfsovername, financiering en vergunningaanvragen liepen gelijktijdig. ‘Je pakt alles tegelijk op’, vertelt Van Ditshuizen. De ondernemer is twee jaar bezig geweest met vergunningen. In die periode had hij contact met de gemeente en andere partijen. Regels rond bouwen en nevenactiviteiten speelden daarbij een belangrijke rol. De onzekerheid in deze fase was groot. ‘Je weet nog niet zeker of alles doorgaat zoals je het bedacht hebt.’ Dat maakte het traject niet alleen tijdrovend, maar ook intensief. De recreatie moet meer zijn dan een extra inkomstenbron. Van Ditshuizen wil bezoekers ook betrekken bij het bedrijf. ‘Ik vind het mooi om alles te laten zien. Ons gedachtegoed, hoe wij hier telen.’ Dat moet in de praktijk gaan werken, is zijn overtuiging en ervaring. ‘Mensen komen voor de wijn, maar vragen ook of ze in de kas mogen kijken. Veel bezoekers weten niet hoe een komkommerplant eruitziet. Ik laat dat zien en geef uitleg. Die informatie wordt opgepikt.’ Van Ditshuizen vervolgt: ‘Ik wil mensen meegeven dat het ook anders kan. Niet door het groot aan te pakken, maar door het zichtbaar te maken.’ Met de recreatie verandert ook zijn rol. ‘Ik zie mezelf als een gemengd ondernemer. De combinatie maakt het interessant en biedt meer stabiliteit. Niet één tak, maar meerdere pijlers naast elkaar.’