Welkom in Egoland

Boerencommunicatie is veranderd. In eerste instantie was deze zeker verfrissend. Op eigen boereninitiatief ontstonden goedbedoelde acties zoals #doesnormaal na de stalbezetting in Boxtel. Aandacht vragen voor een onrecht en voor zwartmakerij van onze sector door middel van verzet van jong tot oud, mannen en vrouwen, allen welkom om aan te sluiten. Sympathiek en begrijpelijk, deze communicatie sprak eenieder aan.

Mijn eigen trekkeractie, eerder in maart dat jaar bij de klimaatmars door Amsterdam, lijkt vergeten. Het is een pad dat veel boeren niet willen bewandelen, terwijl wij boeren met betrekking tot het klimaat een troefkaart in handen hebben. Een onderwerp waarbij wij een belangrijke rol kunnen spelen. Slechts een enkele boer en bestuurder die het snapte. Dat was alles.

Een wedstrijd die je kunt winnen, moet je spelen. Juist omdat je daarmee als groep je maatschappelijke rol begrijpt en jezelf tot actief deelnemer maakt. Boerencommunicatie in het belang van iedereen. Ligt het aan mij of zien we boeren en hun bestuurders nogal eens verkeerde wedstrijden spelen?

Een strijd puur om de strijd die je niet kunt winnen, is onzinnig. Hoe begrijpelijk de frustraties ook, er moet wel resultaat zijn. We zijn geen barbaren. Een bestuurder die vergeet te spelen tijdens de wedstrijd uit vrees voor de achterban of zich te veel laat leiden door eigen inzichten en meningen en er vervolgens achter komt dat de eerste helft al is gespeeld, helpt ook niet.

Zitten wij wel opgescheept met de juiste bestuurders? Het juiste type bestuurders? Boerencommunicatie die wordt gedomineerd door verharding, bepaalde kretologie, cynisme en helaas ook intimidatie, zelfs onderling? Ik denk dat de boerenapenrots eens 'grote kuis' nodig heeft. Bokito's communiceren te veel op hun eigen manier en hebben niet de oplossing.

Wij boeren hebben gezamenlijk de oplossing. Zelf zeg ik: 'Boeren zijn dé oplossing' en wij zijn de enigen, met de bosbouwers, die CO2 in potentie kunnen binden. Tegen klimaatsceptische boeren en hun leiders zeg ik toch dat wij hiermee het best denkbare maatschappelijke verhaal hebben en dat we die wedstrijd moeten spelen.