Op de splitsing (1/3)

Een luchtig tafereel. Zo lijkt het. Maar de vrouw is in zichzelf gekeerd, haar mond als een smalle streep op een strak gezicht. Ze peinst, piekert en kijkt naar boven. Alsof ze om bevestiging vraagt.

Zonder dat het haar eerder was opgevallen, splitst het kavelpad ineens in tweeën. De vrouw staat stil. Links gaat het onverhard een heuvel op; hobbelig en onbekend. Rechts leidt het pad naar de zorgboerderij. Haar boerderij, hun boerderij. De plek waar ze zo lang heeft moeten wennen, waar ze zich vaak een vreemde voelde. Maar waar ze sinds een jaar gelukkig lijkt.

Op de splitsing staat een harde wind. De vrouw duikt in haar jas. Haar gedachten razen, haar ogen tranen. Waar zijn haar zoontjes? 'Hier mama, we staan op de heuvel. Wat is het hier mooi: we zien een stad. Een rivier, een nieuw huis, rode koeien, een polder, treinen en vliegtuigen.' De vrouw ontspant. 'Wat zien jullie nog meer?'

'Het huis van opa en oma.' De jongens springen op en neer. 'En daar loopt ome Maarten. En Sjoerd. Suzan. Karlijn, Gerlinde. Ben en Sas. Marjolijn, Ferry en Anouk. Rob, Inès, Gabi en Anne-Katrien. Jannes, Stijn en Lisette. En nog veel meer mensen. Dat zijn toch onze vrienden?'

De vrouw lacht en snuit in een zakdoek. 'Ja, onze vrienden. Wat hebben we hen gemist. Zwaai maar naar hen en zeg dat we eraan komen.' Opluchting, ze klinkt gedecideerd. Ze durft de stap te nemen, opnieuw. Een verhuizing, een andere boerderij. Lang heeft ze ernaar verlangd: terugkeren naar de Randstad, terug naar huis. En toch. Weer die sprong in het diepe, weer een afscheid: hoe zullen de deelnemers reageren?

De zon breekt door. Alsnog een teken? Vanaf de boerderij komt haar man haar tegemoet, ze omhelzen elkaar. Wat ziet hij er goed uit: vastberaden, verheugd. 'Zullen we het iedereen gaan vertellen?'