Ook wij zijn geen superman

Jurre zucht. 'Je doelt op Joost. Had ik hem dan niet moeten ophalen?' 'Misschien niet nee.'

Mokkend loop ik heen en weer. Het ligt niet aan Joost. De man kreeg thuis een psychose en geen enkele zorginstelling greep in. Een collega is een weekend bezig geweest om medische hulp te zoeken en te voorkomen dat Joost gekke dingen deed. Dat mislukte: Joost stal iets uit een winkel en werd opgepakt door de politie. Pas toen kwam de hulpverlening op gang.

De gesloten afdeling waar hij sindsdien verblijft, belde vorige week of we hem voor een paar uurtjes wilden halen. 'Hij is toe aan wat frisse boerderijlucht.' Voor ons betekende dit een ritje naar Assen, 40 kilometer verderop. En wat de instelling er niet bij had gezegd, was dat Joost ook nog even langs huis en de apotheek moest om wat spullen te halen en die middag in zijn eigen woonplaats een afspraak bij de pedicure had. Gevolg: Jurre was een dag met hem onderweg. Terwijl er op de boerderij ook nog vijftien deelnemers begeleiding nodig hadden en we al handen te kort kwamen wegens een zieke collega.

We staan bekend om ons 'warm kloppende hart': zien dat iemand hulp nodig heeft en ongeacht het aantal uren of geld dat het je kost, die ander helpen. Mooi, en redelijk uniek in een tijd dat de zorg niet meer bekend staat om de menselijke maat. Maar ik word er dus wel eens kriegel van, want ook wij zijn geen superman. Daarbij moet je voorkomen dat de sector je als speelbal gaat behandelen, zo van: 'Ach, die zorgboerderij lost het wel op.'

'Goed', zegt Jurre. 'We moeten reëel blijven in wat we kunnen. Maar als wij een keer nee zeggen, wie springt er dan in het gat?'