Boer Zoekt Vrouw-kijker wil óns

Wie na een uitzending van Boer Zoekt Vrouw de (sociale) media erop naslaat, leest vooral gehoon en gegniffel over de kandidaten. Het gekrûp van boer Olke, de maagden van Henk, de banaan van Riks: hele blogs worden eraan gewijd. Hoe lief en charmant Yvon ook voor de boeren is, de kijker blíjft over de grond rollen als het gaat om de moeilijke accenten en ongemakkelijke stiltes.

Ik ken mijn man via Boer Zoekt Vrouw. Hij deed mee en ik zag hem tien weken lang op televisie. Veilig vanachter mijn beeldbuis kon ik hem bestuderen, van hem dromen. En hem zien flirten met een andere vrouw, dat was dan wel weer een dingetje. Opnames van hun logeerweek lieten onhandige stiltes zien, keer op keer.

'Goed geknipt', vertelde Jurre me later. 'Van de tientallen uren aan opnamen werden precies díe momenten getoond dat we niks zeiden. Als je die allemaal achter elkaar zet voelt heel Nederland zich ongemakkelijk. Hoe vaak ik niet heb moeten uitleggen dat het wél gezellig was.'

Jurre schrok destijds van alle meningen van kijkers, de fotografen voor zijn huis en de mensen die zomaar op straat foto's van hem maakten. Het was voor het eerst - en toch al het derde seizoen - dat de KRO de kandidaten mediatraining gaf en hen tevens met klem adviseerde niet de reacties op internet te bekijken. Moet je nagaan, dat is nu negen jaar geleden. Toen werd er nog niet getwitterd en bestond er geen Lucky TV.

Als een programma succesvol is, gaan andere media ermee aan de haal. Allemaal willen ze een graantje meepikken, hetzelfde miljoenenpubliek bereiken. Daarom is #bzv trending op Twitter, regelt DWDD cabaretiers om de boeren te persifleren en katten de Libelle en de Linda in hun columns op de boeren. Schreeuw, hijg, hallo, hier ben ik, kijk mij, kijk mij.

Maar Nederland kijkt naar ons. Naar de dartelende kalfjes, een zonsopgang in de mist. Naar het leven van de boer, zo stoer. Ontroerend, romantisch. Simpel. Hoe fijn kan het zijn? De kijker kijkt graag naar óns mooie leven. En naar Yvon.