‘Eerste stap naar een echte maatschappelijke dialoog’

Voor onze sector geldt dat we eruit moeten komen. Een rendabele teelt met een zo laag mogelijke milieu-impact willen we allemaal, denk ik. De weg daarnaartoe wordt echt niet gemakkelijk, maar de huidige situatie van juridische procedures, postcodebeleid en een snel krimpend middelenpakket houden we ook niet vol. Ik ben ervan overtuigd dat we hier echt stappen kunnen maken in het belang van al onze plantaardige teelten.

Het meest ingewikkelde vind ik de polarisatie in de maatschappij over dit onderwerp. Ngo’s schetsen een beeld van gifspuitende telers dat absoluut geen recht doet aan de meesten van ons. Veel media nemen dit klakkeloos over. Politici gaan erin mee. Ik vind het niet gek dat de gemiddelde burger zich zorgen gaat maken.

Paniek zaaien is dan ook precies de bedoeling van Pesticide Action Network Netherlands, Mobilisation for the Environment en Meten=Weten. Burgers vragen zich oprecht af: ‘Kan ik nog wel in de buurt van een perceel wonen? Kan ik nog wel veilig Nederlandse groenten en fruit eten?' Wij brengen daar tegenin dat we met toegelaten middelen werken en al grote stappen in reductie hebben gemaakt.

Allemaal waar, maar dat werkt dus niet. Het argument van voedselzekerheid is ook niet sterk op het moment dat de winkels vol liggen met relatief goedkope groente en aardappelen. En dat de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) op gevoelige momenten met rapportages naar buiten komt over wat er misgaat op dit dossier helpt al helemaal niet mee.

Hoe gaan we dan de rust in het maatschappelijke debat enigszins terugbrengen? Een convenant dat zorgt voor juridische duidelijkheid zowel op natuur als leefomgeving is een eerste voorwaarde. Zeker, we moeten met alle partijen in gesprek gaan en elkaars zorgen begrijpen. Maar we kunnen dat niet zelf. Daarvoor hebben we mensen nodig die neutraal in het debat staan.

Gert-Jan Segers, onafhankelijk voorzitter van het convenant gewasbescherming, heeft hier de eerste goede stappen in gezet. Als wij erin slagen om aantoonbaar minder milieu-impact te veroorzaken met behoud van een rendabele teelt, dan laten we zien dat wij de zorgen van de burger serieus nemen. En ja, dat betekent ook een harde aanpak van diegenen die het voor de hele sector echt verpesten.

Maar dan mogen we ook van ngo’s verwachten dat ze ons steunen in het publieke debat. De NVWA zou in persberichten onderscheid kunnen maken tussen administratieve overtredingen en het gebruik van verkeerde spuittechnieken en/of verboden middelen.

In de ideale wereld gaan politici en media genuanceerder nadenken over onze bijdrage aan een gezonde voedselvoorziening en mooi groen. Kortom, er is nog veel te doen. Een convenant is een goede eerste stap voor de start van een echte dialoog.