‘De universele taal van boerenrockband Normaal’

De nacht ervoor lagen we nog wel even wakker. Een flinke zomerstorm trok over en blies een groot deel van het feestterrein omver. Tent om, spullen door elkaar, alles waar je vlak voor een feest niet op zit te wachten. Maar goed, ons huwelijk heeft inmiddels wel meer stormen doorstaan, dus deze ook. Met wat hulp stond de tent de volgende ochtend weer overeind en konden we verder.

Zo rond de klok van 19.00 uur kwamen de eerste gasten eraan. Het WK voetbal werkte niet helemaal mee met onze planning. Dus begon het feest een uur later en ging de bar een uur eerder open. Gelukkig won het Nederlands elftal en zat de stemming er meteen goed in. Daarna liep het terrein langzaam vol. Eerst de Poolse jongens en meiden, daarna de Hongaren, Oekraïners en Bulgaren. Natuurlijk kwamen ook onze Nederlandse vrienden, collega's van kantoor, medetuinders, familie en buurtgenoten binnen.

Voor je het weet, staat het terrein vol met mensen die normaal niet allemaal tegelijk aan dezelfde tafel zitten, maar nu wel. Toch gaat dat helemaal vanzelf. Er wordt veel gegeten, gedronken, gelachen en gepraat. Soms met handen en voeten, soms in gebrekkig Engels, soms gewoon met een glimlach. Het maakt niet uit. Op zo'n avond merk je hoe weinig verschillen er eigenlijk zijn. Aan het eind van de avond stond ik op de dansvloer. Zoals dat hoort bij een goed feest, kwam er een nummer van Normaal voorbij. En natuurlijk zakten we met z'n allen door de knieën, wachtend op het moment dat iedereen weer omhoog springt.

Terwijl ik om me heen keek, zag ik al die verschillende nationaliteiten en culturen naast elkaar staan. Polen, Nederlanders, Hongaren, Oekraïners en Bulgaren. Jong en oud. Iedereen deed mee. Toen dacht ik: zo moeilijk hoeft het toch allemaal niet te zijn. We kunnen eindeloos praten over verschillen, grenzen en culturen. Maar als je samen werkt, samen feestviert en samen op de muziek van Normaal door de knieën gaat, dan blijken die verschillen ineens een stuk kleiner.