Zonneakker vermindert broeikasgas

Hilbrand SchuurmansIn het opinieartikel ‘Zonneakker nachtmerrie voor bodem’ (Nieuwe Oogst, 2 januari) wordt aangegeven dat de meest duurzame vorm van het vastleggen van zonne-energie gebeurt door levende organismen.
Een hectare grasland legt per jaar ongeveer 1.000 kilo vast aan CO2. Vervolgens komt dat onder meer weer vrij, doordat koeien dat gras opeten en de CO2 verdergaat via de melk en via het herkauwen en de mest wordt omgezet in methaan.
Wat dat betreft is het net als met bomen die op een gegeven moment gekapt worden. De CO2 die eerst is vastgelegd, komt met het verbranden weer vrij in de atmosfeer.
Een hectare zonnepanelen levert per jaar 400.000 kilowattuur aan stroom op. De helft daarvan is 200.000 kilo aan minder uitstoot van CO2 door minder energieopwekking van elektriciteitscentrales die draaien op fossiele brandstoffen.
Daarmee kan gesteld worden dat een zonneakker geen nachtmerrie is, maar juist een aanmerkelijke bijdrage kan leveren aan een vermindering van de uitstoot van broeikasgassen.