Topsalarissen horen aangepakt te worden

Frits van der WesterlakenDe kritiek van het Financieele Dagblad op het salaris van de FloraHolland-bestuurders is terecht. In Canada mogen bedrijven waar de directeur maximaal achtmaal het salaris van de laagstbetaalde werknemers krijgt, een sticker op hun producten plakken.
Ik vind het nog veel. Salarissen boven 500.000 euro zijn mijns inziens sowieso uit den boze. Het getuigt van hebzucht en minachting naar de werknemers en klanten/leveranciers van een bedrijf.
De toenemende transparantie over salarissen vind ik normaal. Hier ligt ook een taak voor Nieuwe Oogst. Het is triest om te zien dat coöperaties die vroeger zijn opgericht om uitbuiting tegen te gaan, daar nu zelf aan doen.
Het argument dat de salarissen door de commissarissen zijn goedgekeurd, snijdt geen hout. De raad van commissarissen bestaat meestal uit bestuurders van andere bedrijven die op hun beurt ook weer geholpen willen worden. De enkele buitenstaander (Wim Kok, Lodewijk de Waal) die erin komt, blijkt over elastieken knieën te beschikken als er gestemd moet worden.
Ook de zienswijze dat het loon naar prestatie is, is niet correct. De directeur draait het bedrijf niet in zijn eentje, maar is gewoon afhankelijk van zijn werknemers.

Misstand

Natuurlijk is het salaris van de directeur niet afhankelijk van de marktsituatie en moeten toezichthouders zich niet laten leiden door emoties. Echter, ik vind de topsalarissen die nu worden betaald een misstand die met alle middelen aangepakt moet worden.
Premier en VVD-leider Mark Rutte haalde vorige week op het VVD-partijcongres in Arnhem uit naar bankiers die zichzelf hoge bonussen of salarisverhogingen toekennen. Opmerkingen dat ze in het buitenland veel meer kunnen verdienen, pareerde hij met ‘Toedeledoki, ga dan, en zoek die baan in Londen.’ Rutte heeft het al begrepen.