‘Van eczeem tot stikstof: een gemiste kans’

De oplossing was ook snel gevonden. Zalf. Smeren en klaar. Mijn handen kan ik zo wassen, dus praktisch was het wel. Maar terwijl ik de deur uitliep, bleef er iets knagen.

In de landbouw zijn we het gewend om eerst te kijken waar iets vandaan komt. Niet alleen wat je ziet, maar vooral waarom het ontstaat. Is het gewas verzwakt? Ontbreekt er iets? Is de bodem in balans? Pas daarna grijpen we in. Dat noemen we Integrated Crop Management ofwel de principes van ICM. Eerst de oorzaak, dan pas de correctie. Niet meteen spuiten, maar nadenken.

Bij mij werd niet gevraagd of ik misschien tekorten had. Of ik wel voldoende voedingsstoffen binnenkreeg. Of mijn weerstand misschien onder druk stond. Geen vragen over leefstijl, voeding of belastbaarheid. Alleen een symptoom en een tube zalf. Symptoombestrijding, noemen we dat in de landbouw. Soms nodig, maar zelden duurzaam.

Bij de controle werd het vlekje opnieuw bekeken. Nog niet weg. De volgende stap: vloeibare stikstof om het aan te stippen. Het deed zijn werk, daar niet van. Maar opnieuw dacht ik: dit is geen ICM-gedachte. Dit is reageren op wat zichtbaar is, niet op wat eronder ligt.

Het deed me denken aan vervuiling bij een zuiveringsinstallatie. Je kunt blijven filteren en zuiveren, maar als de aanvoer vervuild blijft, loop je altijd achter de feiten aan. In de landbouw hebben we geleerd dat je het systeem als geheel moet bekijken. Bodem, plant, omgeving en management horen bij elkaar.

De gezondheidszorg zou daar best iets van kunnen leren. Minder focus op het snelle middel, meer aandacht voor het hele systeem. Want net als bij gewassen geldt ook voor mensen: als de basis niet op orde is, blijf je bestrijden. En dat is op de lange termijn voor niemand gezond.