Een burn-out oplopen zal mij nooit overkomen. Ik ben toch geen slappeling?

Gelukkig dat de man het nog met enige felheid kon vertellen: zijn hele lijf voelde stijf alsof er geen beweging in kon komen, als een zak zand. Hij sliep slecht, maakte zich druk over van alles wat misschien zou kunnen gebeuren, hij kreeg het werk niet gedaan, zijn hoofd liep over en zijn vrouw nam hem niet serieus, vond hij. De dokter had bloed getapt en hem verder helemaal onderzocht. De conclusie was dat hij een ‘burn-out’ had.
‘Opgebrand’, zei de man. ‘Een stuk hout kun je opbranden, maar mij toch niet. Ik ben toch geen slappeling?’
En dat klopt, mensen die overspannen raken of een burn-out krijgen, zijn ook geen slappelingen. Ze hebben vaak juist een sterk karakter en zijn harde, flinke werkers. Maar daarin zit juist hun valkuil. Het zijn de mensen die allerlei signalen negeren en maar door blijven gaan, totdat hun geest en hun lijf tegen de persoon zeggen: ‘En nu stoppen’. Er wordt aan de rem getrokken, de bekende druppel die de emmer doet overlopen is een feit en je wordt gedwongen om het voorlopig even rustiger aan te doen. En dat valt niet mee om te accepteren als dat niet in je karakter zit.
Als sociaal werkers van ZLTO komen we dit soort situaties vaker tegen. Als de mensen er open voor staan, gaan we met ze in gesprek. Het is vaak al een hele stap om te accepteren dat ze een burn-out hebben, laat staan erover te praten. En natuurlijk komt in die gesprekken ook de vraag naar voren hoe je een dergelijke situatie in het vervolg kunt voorkomen. Zo zou je bijvoorbeeld echte ontspanningsmomenten op een dag kunnen plannen, daar tijd voor nemen en ervan genieten.