Water

Ook deze zomer is weer in een deel van ons gebied grote schade ontstaan door overvloedige regenval. Met onze afdelingen gaan we in deze periode het gesprek aan met het betreffende waterschap om te proberen het watersysteem verder te optimaliseren, zodat de impact een volgende keer minder zal zijn.
Vragen over maaibeleid, inzet van extra pompen, schone of half dichtgeslibde duikers, het extra aanbod van water omdat steeds meer afgekoppeld is van het riool, flexibiliteit in te hanteren peilen, zodat er geanticipeerd kan worden, staan de rattenkooien wel op de goede plaatsen, enzovoorts, enzovoorts. Allemaal punten die lokaal nog flinke verschillen kunnen maken en daarmee van groot belang zijn voor de individuele boer.
Die moet straks de beslissing maken hoe nu te oogsten en welke delen niet in opslag moeten. Dan nog is het hele perceel in stresssituatie geweest en daardoor is er een groter risico in de opslag, met extra kosten van controle en ventilatie-uren. Allemaal extra kosten waarin geen verzekering voorziet.
Zo blijkt maar weer hoezeer ons inkomen afhankelijk is van een optimaal functionerend watersysteem. Het kan zo maar gebeuren dat ik volgend jaar een column schrijf over de gevolgen van droogte, met dezelfde conclusie: onze afhankelijkheid van een optimaal functionerend watersysteem.
Intussen zijn de vertrouwenscommissies aan het werk om voor de verschillende waterschappen een voordracht voor invulling van de geborgde zetels te maken. Het systeem met geborgde zetels staat onder grote druk van de politiek. Zelfs het hele bestaan van waterschappen. Als er een calamiteit in Engeland of Amerika is, komen ze hier kijken hoe wij het hebben geregeld. En dan denken wij aan afschaffen van de waterschappen en daarvoor aan afschaffen van geborgde zetels. Die discussie gaat dus compleet voorbij aan onze afhankelijkheid.

Peter de Koeijer