‘In een agrarisch gezin doen we nooit rustig aan’

Dat werd het einde van mijn bestuursfuncties. Een bittere pil voor iemand die niet rookt en drinkt en veel sport. Wel nam ik meer tijd voor hobby’s zoals wandelen.
Onlangs begon tijdens het wandelen, bijna aan het einde van een route en drie dagen heerlijk in de buitenlucht, de boel weer te haperen. De teleurstelling was groot en de wachttijden in het ziekenhuis zijn lang. Gelukkig zag de huisarts na een tweede bezoek en een extra hartfilmpje dat mijn afspraak een maandje naar voren moest. Daar ben ik blij mee.

Want laten we eerlijk zijn: in een agrarisch gezin is rustig aan doen een begrip dat we alleen uit het woordenboek kennen. We hebben geen ziektewet waar we even in kunnen wegduiken. De planten groeien gewoon door. Bij ons op het bedrijf staat momenteel de drukste periode van het jaar voor de deur.

Tel daarbij op dat onze oudste dochter, die bij ons de verkoop doet, zwanger is. Binnenkort verruilt ze haar werkzaamheden op de kwekerij voor de tweede keer voor luiers verschonen. Ze is dus een tijd niet beschikbaar. Opa worden is fantastisch, maar er komt nu nog meer hooi op mijn vork.

En alsof de stressmeter nog niet genoeg uitsloeg, kwam deze week de Nederlandse Arbeidsinspectie nog even onaangekondigd buurten op ons bedrijf. Zo’n controle, met dertig man aan het werk, is dan precies de ‘kers op de taart’ waar je absoluut niet op zit te wachten. De berg aan regeltjes en procedures die we tegenwoordig over ons uitgestort krijgen, is een dagtaak geworden. Onze klanten verwachten ook dat we boekwerken met leveringsvoorwaarden invullen.

Terwijl het ambtenarenapparaat in Nederland veel sneller groeit dan onze economie en een paar wereldleiders onze kosten steeds verder de lucht in jagen, probeer ik de stress maar even te parkeren. Deze noot gaan we ook weer proberen te kraken. De zon komt altijd weer op. Het worden boeiende tijden. Eerst die motor maar weer eens fatsoenlijk aan de praat krijgen.