Nieuwe tulp ter gelegenheid van honderdjarig bestaan Grüne Woche

In die honderd jaar waren er negentig edities van de Grüne Woche. Nederland was daar sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog zeventig keer vertegenwoordigd. Duitsland en Nederland zijn voorname handelspartners. Met het dopen van de Tulipa Berlin Jubilee werd stilgestaan bij die innige band.

'Al honderd jaar laat de Groene Week zien hoe nauw landbouw, voedsel en samenleving met elkaar verbonden zijn. Het is altijd meer geweest dan alleen een vakbeurs: het is een podium voor prestaties, innovatie en leveringszekerheid', zei minister Rainer bij de opening van de beurs.

Uniek aan de Grüne Woche is dat te midden van een landbouwbeurs consumenten kunnen genieten van (lokale) voedselspecialiteiten van over de hele wereld. Op de paviljoens en in de conferentiezalen vinden tegelijkertijd congressen over nieuwe ontwikkelingen in de landbouw plaats.

Bijzonder karakter

Rainer: 'Tot op de dag van vandaag blijft de Grüne Woche een centrale ontmoetingsplaats voor politici, vertegenwoordigers uit het bedrijfsleven en internationale partners. Juist deze mix geeft de Groene Week haar bijzondere karakter.

De eerste editie van de Grüne Woche vond in 1926 plaats, parallel aan een jaarlijkse landbouwconferentie die destijds in Berlijn plaatsvond. Rondom die conferentie was in de straten van Berlijn een levendige handel in landbouwproducten en aanverwante goederen ontstaan. Dit bracht het toeristenbureau van Berlijn op het idee voor een landbouwbeurs.

Nieuw leven

Ondanks grote politieke gebeurtenissen in de afgelopen honderd jaar is de Grüne Woche overeind gebleven als Europa's voornaamste promotiebeurs voor de land- en tuinbouw. Na de Tweede Wereldoorlog werd het evenement nieuw leven ingeblazen. En de hereniging van Duitsland en de uitbreiding van de Europese Unie naar het oosten gaven de beurs een enorme impuls.

In 2007 groeide de Europese Unie naar 27 lidstaten. De impact die de openstelling van de Duitse en Europese grenzen sinds 1989 op de Groene Week heeft gehad, blijkt uit het feit dat – naast de traditionele deelname uit West-Europa – nu ongeveer een derde van de exposerende landen afkomstig is uit Centraal- en Oost-Europa.