Uitgeschakeld

Het voelt onhandig, als falen. Op het moment dat de venkel geoogst moet worden, hordes toeristen naar de boerderijwinkel komen en mijn man de gersterwten en het gras moet maaien, moet ik rust houden. Bekkenklachten, bekkeninstabiliteit of hoe het ook mag heten: het heeft te maken met mijn zwangerschap. En die is pas halverwege.

Ik heb nog geprobeerd halve dagen in de winkel te werken. Sinds de verbouwing en heropening vorig jaar is deze veel voor mij gaan betekenen. Ik kon mijn klanten toch niet in de steek laten? De meesten beschouw ik als onderdeel van mijn sociale netwerk: ze komen elke week en onze gesprekken gaan verder dan het weer.
'Wellicht lukt het om hen vanaf een barkruk achter de kassa te bedienen', dacht ik hoopvol. Voor het in- en uitruimen zou ik extra hulp van onze deelnemers vragen.

Het werkte niet. Natuurlijk niet. Al had ik honderd barkrukken. Bovendien was mijn conclusie al snel: wie met verstandelijk beperkte mensen werkt, moet zelf stabiel zijn. Flexibel, fit. De zeurende pijn in mijn onderrug maakte me kortaf en ongeduldig. 'Wat ben jij chagrijnig', beet Ernst me meermalen toe. 'Van mij mag je nooit meer zwanger worden.' Met tranen in mijn ogen waggelde ik naar huis. Ik kon me maar beter overgeven.

Met een baan buitenshuis zou ik hebben gedacht: tabee, ik ga lekker nestelen. Maar nu het mijn eigen man en erfgenoten zijn die overblijven, is het anders. Ze klagen niet, ze doen het uitstekend, maar tijdens deze drukke zomerweken zie ik de stress in hun ogen. 'Laat mij wat computertaken overnemen', heb ik aangeboden. 'En ik kan heus deelnemers halen en brengen.' Zittend ben ik nog capabel genoeg.

Het is in deze situatie gek om op je werk te wonen. Met mijn zoons loop ik veel op het erf - pijn of niet, zij willen rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan - en voor de deelnemers is dat verwarrend. 'Je bent toch ziek?' En als zij dat denken, denken klanten dat dan ook? Of collega's? Misschien heeft mijn vader wel gelijk: een kruk geeft duidelijk mijn beperking aan. Ook - en vooral - voor mijzelf.