Een gouden greep

Toen de spoorbaan-in-bedrijf nog door heel Zuid Beveland kronkelde, doorkruiste hij vele jachtterreinen. Dat veranderde niet toen er geen trein meer reed. Zo’n spoorbaan heeft een doorlopende biotoop. Jagers zagen toentertijd al dat zoiets interessant is.
Toenmalig fotograaf, de inmiddels overleden, Frans Roosendaal schreef er in 1987 al bewonderend over in De Nederlandse Jager, toen hij voor SBNL foto’s maakte in het gebied:

“Ik dacht: nou, een stuk of 25 foto’s dan zal het wel ophouden om niet in herhaling te vervallen. Hoeveel anders was het echter. Een fantastische dag met heerlijk weer en mooi zonlicht diende zich aan. Steeds meer verrassingen kwam je tegen. Een mooie rietkraag, een eikenhakhoutbosje, dan weer een keurig weitje of een moerasgebiedje flankeert de spoorbaan, prachtig dekking biedend aan haar- en veerwild. Zo te voet kwam ik wel honderd fazanten tegen, een paar kluchten patrijzen, een enkel haas en tientallen konijnen.
Een tractor op rails gemonteerd met daarachter een maaimachine zorgt er voor dat de spoorbaan er netjes bij ligt. Het spoor doorsnijdt over het hele traject vele jachtterreinen en daarom is het een gouden greep van SBNL geweest om dit natuurmonument in bezit te krijgen.”