‘Het invullen van de lege plekken’

Begrijp me niet verkeerd. Als ik trekkers op de weg zie, zie ik vooral mensen die op hun manier uiting geven aan emotie, zorgen en onzekerheid. En dat is goed. Laat van je horen. De een doet dat met een protestactie, de ander in een gesprek aan de keukentafel, tijdens een ledenavond of juist achter de schermen. Er is niet één goede manier om betrokken te zijn bij onze agrarische sector.

Wat me meer bezighoudt, is hoe snel we daarna het verhaal van een ander invullen. Hij protesteert zeker omdat… Zij zal wel vóór zijn… Hij zegt niets, dus… We vullen de lege plekken razendsnel zelf in, terwijl we vaak geen idee hebben wat achter een keuze schuilgaat. Misschien is iemand boos. Misschien bang. Misschien teleurgesteld. Misschien juist hoopvol. Misschien deelt iemand hetzelfde doel, maar kiest hij simpelweg een andere route.

Dat zie je op onze bedrijven ook. Geen twee ondernemers zijn hetzelfde. We maken allemaal andere keuzes. In onze bedrijfsvoering, investeringen en toekomst. Waarom zouden onze emoties dan wel allemaal hetzelfde moeten zijn?

Misschien vragen we als sector niet alleen ruimte van de politiek, maar ook van elkaar. Ruimte voor een andere mening. Ruimte voor een andere manier van ondernemen. Ruimte voor een andere manier van omgaan met onzekerheid. En misschien vooral ruimte om niet ieder gat in elkaars verhaal zelf in te vullen. Want soms begint een goed gesprek niet met een mening, maar met een oprechte vraag.